Wystąpienie: Anna Gembicka

Pytania

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Co do zasady wszyscy powinniśmy się zgodzić, że państwo musi reagować na prawdziwych szarlatanów. Jeżeli ktoś mówi ciężko choremu człowiekowi, że wyleczy raka dotykiem, energią, cudowną wodą, albo namawia go do porzucenia leczenia onkologicznego, to jest to działanie skrajnie niebezpieczne i powinno być ścigane. Ale ta ustawa budzi też bardzo poważne pytania. Bo granica między zwalczaniem oszustów a cenzurowaniem debaty o zdrowiu może być bardzo cienka.

Czy ta ustawa nie uderzy w osoby, które mówią o ziołach, naturalnym wspieraniu organizmu, tradycyjnych metodach stosowanych od pokoleń, oczywiście nie zamiast leczenia, ale pomocniczo? Czy ktoś, kto powie, że rumianek, mięta, melisa, czystek, pokrzywa czy inne rośliny mogą wspierać organizm, będzie ryzykował postępowanie i karę?

Pytam więc: Jak rząd zamierza odróżnić niebezpiecznego szarlatana od osoby, która mówi o ziołolecznictwie, fitoterapii, profilaktyce, diecie czy tradycyjnych metodach wspierania zdrowia?

Po drugie, projekt mówi o metodach niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Kto będzie rozstrzygał, co dokładnie mieści się w tej wiedzy? Czy będą jasne kryteria, czy będzie to uznaniowa decyzja urzędnika?

Po trzecie, czy ta ustawa nie stanie się narzędziem blokowania niewygodnych opinii, publikacji, filmów w Internecie czy wypowiedzi ekspertów, którzy nie wpisują się w jeden dominujący pogląd?

I wreszcie czy rząd zagwarantuje, że celem tej ustawy będą wyłącznie realne nadużycia - oszustwa, wyłudzenia, namawianie do porzucenia leczenia - a nie ludzie, którzy mówią o naturalnych metodach wspierania zdrowia?

Bo walka z szarlatanerią - tak. Ale cenzura i straszenie ludzi za rozmowę o ziołach czy tradycyjnych metodach - absolutnie nie.