Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Projekt dotyczy zobowiązań składkowych powstałych jeszcze przed reformą systemu ubezpieczeń społecznych z 1999 r. Mówimy o zadłużeniu, które ma ponad ćwierć wieku, nadal figuruje w ewidencji ZUS i w wielu przypadkach jest praktycznie niemożliwe do wyegzekwowania.

Łączna kwota należności głównych wynosi ok. 315 mln zł, a wraz z odsetkami i pozostałymi należnościami ubocznymi - ok. 328 mln zł. Zadłużenie dotyczy ok. 7,1 tys. płatników, w tym ok. 340 nadal aktywnych przedsiębiorców, których zobowiązania wynoszą ok. 21 mln zł. Jednocześnie aż 146,2 mln zł należności zabezpieczono hipotekami.

Najważniejsze jest jednak porównanie kosztów i efektów dalszego prowadzenia egzekucji. W ciągu najbliższych 10 lat ZUS wydałby na obsługę tych należności ok. 135,3 mln zł, odzyskując ok. 13,9 mln zł. Umorzenie ma więc przynieść sektorowi finansów publicznych ok. 121,4 mln zł oszczędności i pozwolić pracownikom ZUS skoncentrować się na dochodzeniu nowszych zobowiązań o znacznie większym potencjale ściągalności.

Ekonomiczny kierunek projektu jest zrozumiały. Nie możemy jednak pominąć sytuacji osób, które przez lata regularnie spłacały swoje zobowiązania, zawarły układy ratalne albo posiadają majątek pozwalający na przynajmniej częściowe zaspokojenie należności. Umorzenie z mocy prawa obejmie bowiem również zadłużenie zabezpieczone hipoteką oraz należności nadal dobrowolnie spłacane.

Szczególnej ochrony wymagają także osoby, dla których umorzenie może mieć wpływ na kapitał początkowy lub przyszłe świadczenia. 30-dniowy termin rezygnacji z umorzenia nie będzie podlegał przywróceniu, mimo że zawiadomienie może zostać wysłane na adres zgłoszony w ZUS wiele lat temu.

Deregulacja jest potrzebna, ale musi być przeprowadzona w sposób rzetelny, sprawiedliwy i bezpieczny dla ubezpieczonych.