Wystąpienie: Grzegorz Lorek

Władysław Bortnowski urodził się 12 listopada 1891 r. w Radomiu. Po ukończeniu gimnazjum w Żytomierzu studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1912 r. był członkiem Związku Strzeleckiego. W 1913 r. ukończył Niższą Szkołę Oficerską. W sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich. Służył w I Brygadzie w 1. i 5. pułku piechoty, pełniąc funkcję dowódcy plutonu, kompanii i adiutanta. W grudniu 1914 r. został ciężko ranny w bitwie pod Łowczówkiem. W 1915 r. awansował do stopnia podporucznika, a w 1916 r. - do stopnia porucznika.

Po kryzysie przysięgowym w 1917 r. był internowany w Beniaminowie. Po zwolnieniu z obozu, od kwietnia 1918 r., był dowódcą Okręgu Krakowskiego Polskiej Organizacji Wojskowej. Pod koniec października 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego do 5. pułku piechoty Legionów, w którym najpierw był dowódcą kompanii, a potem - batalionu. W 1919 r. ukończył wojenny kurs Szkoły Sztabu Generalnego.

W wojnie polsko-sowieckiej uczestniczył początkowo jako oficer operacyjny w 1. Dywizji Piechoty Legionów, następnie szef III oddziału Grupy Operacyjnej gen. Edwarda Rydza-Śmigłego, szef III oddziału 3. armii, aż w końcu został szefem sztabu 3. armii. W 1920 r. awansował do stopnia podpułkownika. Od 1 listopada 1920 r. do września 1922 r. przebywał w Paryżu, gdzie studiował w École Supérieure de Guerre.

Po powrocie do kraju rozpoczął pracę w sztabie Inspektoratu Armii w Wilnie (1922-1925). W 1924 r. otrzymał awans na stopień pułkownika. Od maja 1925 r. był zastępcą szefa jednego z oddziałów Biura Ścisłej Rady Wojennej. W październiku tego roku objął dowództwo 37. pułku piechoty w Kutnie. W następnych latach, do wybuchu II wojny światowej, pełnił kolejno funkcje: szefa III oddziału Sztabu Generalnego (1926 r.), dowódcy piechoty dywizyjnej 26. Dywizji Piechoty w Skierniewicach (1927-1930), dowódcy piechoty dywizyjnej 14. Dywizji Piechoty w Poznaniu (1930 r.), oficera w Inspektoracie Armii w Toruniu (1930-1931), dowódcy 3. Dywizji Piechoty Legionów (1931-1935) oraz generała do prac przy Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych w Toruniu (1935-1939).

W czasie akcji zaolziańskiej (wrzesień-grudzień 1938 r.) pełnił jednocześnie funkcję dowódcy Grupy Operacyjnej "Śląsk". W 1932 r. uzyskał awans na stopień generała brygady, a w 1939 r. - generała dywizji. 23 marca 1939 r. został dowódcą Armii "Pomorze", dowodząc nią w czasie kampanii polskiej we wrześniu 1939 r. Brał udział w bitwie nad Bzurą, w czasie której 21 września został poważnie ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w jenieckim obozie w VII A Murnau.

W kwietniu 1945 r., po wyzwoleniu przez armię amerykańską, wyjechał do Wielkiej Brytanii, a następnie w 1954 r. do Stanów Zjednoczonych. Zmarł 21 listopada 1966 r. w Glen Cove, Long Island.