Wystąpienie: Barbara Oliwiecka

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nareszcie, można powiedzieć, procedujemy nad projektem ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami, a nawet nad dwoma projektami. To jest przełomowy moment. Asystencja, co tu padało wielokrotnie, to nie koszt, to inwestycja, wyraz naszej solidarności, a przede wszystkim kwestia godności osób z niepełnosprawnościami. Osób, które ze wsparciem będą mogły w końcu żyć aktywnie, pracować, budować nasze PKB, a przede wszystkim opuścić swoje cztery ściany. Projekty rządowy i poselski różnią się. Będziemy nad nimi pracować w komisji czy w podkomisji w tej Izbie i szukać kompromisu, najlepszego wyjścia, ale już wiemy, że żaden projekt nie będzie idealny, że są ograniczenia finansowe, ograniczenia czasowe.

Pani Minister! Mam trzy bardzo ważne pytania. Czy resort przychyli się do wniosku, aby to osoba z niepełnosprawnością mogła wskazywać swojego asystenta? Drugie pytanie: Czy rodzice, osoby bliskie osób z niepełnosprawnością, które mają doświadczenie (Dzwonek), ale nie mają formalnie udokumentowanych kwalifikacji, będą mogli być asystentami innych osób? I trzecie pytanie: Czy w ustawie zagwarantowano coroczną waloryzację wynagrodzenia?

Wicemarszałek Szymon Hołownia:

Dziękuję bardzo.

Poseł Barbara Oliwiecka:

Na koniec - panie marszałku, ostatnie zdanie - chciałabym serdecznie podziękować stronie społecznej, bo to jest wasza wytrwałość, wasza walka, wywalczyliście ten projekt, ale też kolegom, koleżankom z ław poselskich. Dziękuję. (Oklaski)