Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Kiedy znika człowiek, pod gruzami mogą być poszkodowani, a każda minuta decyduje o życiu, pies ratowniczy nie pyta, czy służy w PSP, czy w OSP. Rusza do pracy razem ze swoim opiekunem. Ten zespół - człowiek i pies - od ponad 30 lat wykonuje realną służbę, której ustawa dotąd właściwie nie zauważała. Dlatego popieram cel tej nowelizacji. Wspólny standard szkolenia i egzaminowania zwiększa bezpieczeństwo, a jasna podstawa współpracy z PSP i innymi służbami kończy prawną prowizorkę. Według oceny skutków regulacji ochotnicy stanowili 71% zespołów egzaminowanych w latach 2020-2024. To nie jest margines systemu.

Komisja poprawiła projekt: zdefiniowała opiekuna psa, powiązała użycie psów z umowami między gminą a OSP i nakazała ich przegląd. To krok w dobrą stronę, ale jeszcze nie rozwiązanie systemowe. Państwo wymaga od psa OSP szkolenia i egzaminu na poziomie PSP, lecz nie daje mu automatycznie takiej samej ustawowej ochrony jak psu służbowemu lub kontraktowemu PSP: finansowania utrzymania, profilaktyki, leczenia oraz opieki po zakończeniu służby. Krótko mówiąc: wymagania państwowe, koszty ochotnicze.

Nie zgadzam się również z określaniem projektu jako bezkosztowego. Bezkosztowy dla budżetu nie znaczy bezkosztowy. Ktoś płaci za karmę, transport, sprzęt, badania i leczenie. Dziś są to przede wszystkim OSP, samorząd, opiekun albo darczyńca.

Popieram projekt, ale oczekuję jasnych zasad finansowania, odpowiedzialności i opieki weterynaryjnej. Bez tego miejsce psa ratowniczego w ustawie może pozostać honorem bez zabezpieczenia. Ochotnictwo nie może być dla państwa sposobem na przerzucanie kosztów bezpieczeństwa na ludzi dobrej woli. Ustawowe uznanie tej służby powinno oznaczać realne bezpieczeństwo dla obu członków zespołu ratowniczego. Dziękuję.