Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Stoję dziś na tej mównicy, aby przypomnieć o Szczodrych Godach, jednym z najstarszych świąt słowiańskich obchodzonych w czasie przesilenia zimowego, które są kultywowane także współcześnie przez wielu obywateli jako żywa tradycja, a nie jedynie historyczne wspomnienie, obok innych praktyk duchowych i kulturowych obecnych w naszej Rzeczypospolitej. To moment, gdy najdłuższa noc ustępuje miejsca światłu, a wraz z tym rodzi się nadzieja na nowy cykl życia, pracy i wspólnoty. Dla naszych przodków był to czas szczególny. Wierzono, że od zgody panującej w domu i wśród ludzi zależy pomyślność całego nadchodzącego roku. Dlatego dzielono się jedzeniem, gaszono spory, zapraszano samotnych i pamiętano o przodkach. Stół był szczodry, ogień w palenisku nie gasł, a zieleń i światło przypominały, że nawet w najciemniejszym czasie życie trwa.

Sens Szczodrych Godów pozostaje aktualny także dziś, również w tej Izbie. Państwo powinno umieć dostrzec i szanować różnorodność tradycji swoich obywateli, bo to ona stanowi o sile wspólnoty, a nie ją osłabia. W czasach sporów i podziałów przypominają one, że wspólnota nie powstaje przez krzyk, lecz przez odpowiedzialność, umiar i myślenie o dobru wspólnym ponad doraźnym interesem.

Pozwólcie państwo, że zakończę słowiańskimi życzeniami. Niech nowo narodzone słońce przyniesie jasność myśli, spokój ducha i siłę do mądrych decyzji. Niech w naszych domach i w naszej ojczyźnie nie zabraknie zgody, zdrowia i wzajemnego szacunku. Niech będzie szczodrze w naszych sercach, w słowach i w czynach. Szczodrych Godów! Dziękuję. (Oklaski)