Wystąpienie: Adrian Zandberg

Wysoka Izbo! Przed chwilą uczciliśmy minutą ciszy Cezarego Miżejewskiego. Dziękuję za to. Czarek przez całe życie był państwowcem. Ten hołd od Sejmu Rzeczypospolitej po prostu mu się należy. Czarek, jak wspomniał przed chwilą pan marszałek, był na początku lat 90. posłem, ale to był tylko ułamek jego aktywnego życia. W ponurych czasach dyktatury Jaruzelskiego był tam, gdzie było miejsce socjalisty, czyli po stronie robotników, przeciwko autorytarnej dyktaturze. Represjonowany, w podziemiu zakładał Polską Partię Socjalistyczną.

W opozycji pozostał też po 1989 r., kiedy zamiast demokratycznej rewolucji przyszły rządy Balcerowicza. Czarek był państwowcem starej szkoły. Kiedy było to możliwe, służył państwu polskiemu swoją wiedzą. Kiedy ministrowie nie znajdowali czasu, żeby się z nim spotkać, po prostu działał. Wspólnie ze swoim przyjacielem z podziemia Grzegorzem Ilką zakładali związki zawodowe tam, gdzie za zakładanie związków zawodowych wylatywało się z pracy: w supermarketach, w sektorze prywatnym. (Dzwonek) Później budował zręby polskiej spółdzielczości socjalnej, był filarem polskiej ekonomii społecznej w Warszawie, w Byczynie, wszędzie tam, gdzie trzeba było upomnieć się o sprawiedliwość. W tę niedzielę w Byczynie Czarka odprowadziły na cmentarzu tłumy ludzi. Tłumy ludzi, którym pomógł. Pojawili się też decydenci. Padły słowa o tym, że warto byłoby go upamiętnić.

Drodzy Państwo! Czarek od lat walczył o to, żeby Polska w końcu ratyfikowała zrewidowaną Europejską Kartę Społeczną. To jest dla obywateli gwarancja ochrony przed ubóstwem, prawa do godności, prawa do bezpieczeństwa w pracy. Tę kartę ratyfikowało już 36 państw i czas, by dołączyła do nich Polska. Zróbmy to w końcu, drodzy państwo. To będzie najlepszy sposób, żeby uczcić pamięć Cezarego Miżejewskiego. Dziękuję. (Oklaski)