Wystąpienie: Jarosław Sachajko

Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Wniosek ujęty w druku nr 2118 dotyczy jednej z najtrudniejszych dziś sfer działania państwa: ochrony granicy i bezpieczeństwa wewnętrznego w warunkach presji hybrydowej. To nie jest debata abstrakcyjna ani ideologiczna. To jest decyzja o tym, czy państwo zachowuje zdolność kontroli nad tym, kto, w jakim trybie i na jakich zasadach wjeżdża, wchodzi na nasze terytorium.

Migracja, zwłaszcza ta inspirowana i sterowana przez Rosję, ale i Niemcy, nie jest zjawiskiem neutralnym. Niesie za sobą bardzo konkretne zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego, dla spójności społecznej, dla wydolności instytucji państwa. Każdy masowy i niekontrolowany napływ osób generuje realne koszty finansowe, organizacyjne i społeczne, które w pierwszej kolejności ponoszą obywatele, samorządy, system ochrony zdrowia, edukacji, pomocy społecznej i bezpieczeństwa. Państwo ma obowiązek działać prewencyjnie, a nie dopiero wtedy, gdy skutki kryzysu staną się nieodwracalne. Przedłużenie czasowego ograniczenia prawa do składania wniosków o ochronę międzynarodową na granicy jest narzędziem nadzwyczajnym, ale adekwatnym do nadzwyczajnej sytuacji. Nie znosi ono ochrony humanitarnej, nie neguje prawa do azylu jako takiego, lecz wprowadza ramy, które uniemożliwiają wykorzystywanie procedur azylowych jako instrumentu nacisku politycznego i destabilizacji państwa.

Trzeba jasno powiedzieć, że system azylowy nie może być furtką do niekontrolowanej migracji, bo wtedy przestaje chronić tych, którzy rzeczywiście tej ochrony potrzebują. Odpowiedzialne państwo musi ważyć racje humanitarne z racjami bezpieczeństwa i możliwości finansowych. Brak kontroli oznacza bowiem nie tylko ryzyko bezpieczeństwa, ale także trwałe obciążenia budżetowe i społeczne, których skutki odczuwane są przez lata. Wniosek rządu zachowuje istotną równowagę. Z jednej strony wzmacnia zdolność państwa do reagowania na presję migracyjną, z drugiej pozostawia wyjątki dla osób szczególnie wrażliwych. To pokazuje, że mamy do czynienia nie z odrzuceniem wartości humanitarnych, lecz z próbą ich ochrony w warunkach realnego zagrożenia. Dlatego ten wniosek należy ocenić pozytywnie, jako działanie odpowiedzialne, proporcjonalne i zgodne z podstawowym obowiązkiem państwa, jakim jest ochrona bezpieczeństwa obywateli i stabilności wspólnoty. Brak takiej decyzji byłby w istocie przerzuceniem kosztów i ryzyk na przyszłość, na samorządy, na społeczeństwo i na kolejne rządy. (Oklaski)