Wystąpienie: Gabriela Lenartowicz

Dziękuję bardzo.

Panie Marszałku! Pani Minister! Chciałabym poruszyć temat dramatycznej sytuacji polskich artystów emerytowanych, która jest obecnie. Nie chcę tu mówić o gwiazdach, które swego czasu, w czasach szczytu swojej kariery, zarabiały krocie, ani o tym, w jaki sposób mogły się zabezpieczyć. Chcę powiedzieć o artystach wysokiej miary, którzy nigdy nie byli dobrze opłacani, więc nie mieli z czego skumulować środków na zapewnienie godnej starości. Ze względu na wady systemu nie byli ani dobrze uposażeni, ani dobrze ubezpieczeni.

Myślę w związku z tym, że sztuka, twórczość są tak naprawdę inwestycją w społeczeństwo, kulturę i cywilizację społeczną. Jesteśmy winni tym osobom zwrot z tej inwestycji. Apeluję o to, żeby uwzględnić w tych rozwiązaniach tę sytuację i żeby to nie była zapomoga czy zasiłek, tylko zwrot z inwestycji, który nie został im w normalnym systemie ubezpieczeniowym zapewniony. Myślę, że to jest sprawa godności narodowej. Nie mówię tu o oczywistych kwestiach człowieczeństwa, ale uważam, że jesteśmy to winni z powodów czysto ekonomicznych, bo tak jak powiedziałam, ich wieloletnia praca to jest inwestycja w rozwój społeczny. Chodzi też o taką perspektywę (Dzwonek) na przyszłość i budowanie społeczeństwa kulturalnego, a nie nienawistnego i krzykliwego. (Oklaski)