Wystąpienie: Mariusz Krystian

1. Projekt ustawy wprowadza Kartę Rodziny Mundurowej, a jednocześnie arbitralnie wyklucza z jej zakresu część formacji wykonujących zadania bezpośrednio związane z bezpieczeństwem państwa, takie jak Straż Ochrony Kolei czy inne formacje działające na podstawie ustaw szczególnych. Na jakiej podstawie autorzy projektu zdecydowali, że jedne rodziny funkcjonariuszy zasługują na systemowe wsparcie państwa, a inne - funkcjonariuszy wykonujących równie niebezpieczną służbę - już nie?

2. Projekt deklaruje równe traktowanie rodzin mundurowych, ale w rzeczywistości wprowadza zróżnicowanie uprawnień w zależności od tego, pod jaki resort podlega dana formacja, w szczególności w obszarze opieki zdrowotnej i dostępu do infrastruktury resortowej. Czy autorzy projektu przyznają, że w praktyce tworzą hierarchię lepszych i gorszych rodzin mundurowych, mimo że ryzyko i obciążenie związane ze służbą są porównywalne?

3. Ustawa tworzy Kartę Rodziny Mundurowej, ale nie gwarantuje żadnego minimalnego, obligatoryjnego katalogu uprawnień, pozostawiając ich realny zakres dobrej woli ministrów, samorządów i podmiotów prywatnych. Czy autorzy projektu nie obawiają się, że w takim kształcie karta stanie się wyłącznie dokumentem o charakterze propagandowym, bez realnej wartości prawnej dla rodzin funkcjonariuszy i żołnierzy?

4. Projekt nie przewiduje wydawania decyzji administracyjnej przy przyznawaniu karty, a jednocześnie nakłada na funkcjonariuszy i ich rodziny daleko idące obowiązki informacyjne oraz odpowiedzialność za każdą zmianę sytuacji życiowej. Dlaczego państwo rezygnuje z formalnej ochrony prawnej na rzecz rozwiązania, które w praktyce pozostawia rodziny mundurowe bez realnych środków odwoławczych?

5. Projekt ingeruje w wiele obszarów polityki społecznej - od transportu, przez edukację, po ochronę zdrowia - ale nie zawiera rzetelnej analizy skutków dla istniejących systemów wsparcia rodzin mundurowych. Czy autorzy projektu są w stanie wskazać, w jaki sposób zapobiegną chaosowi kompetencyjnemu, dublowaniu świadczeń i nierównej dostępności uprawnień, czy też ustawa ma pełnić wyłącznie funkcję wizerunkową?