Wystąpienie: Iwona Małgorzata Krawczyk

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ta ustawa jest o państwie, które nie jest ślepe. O państwie, które widzi każdego obywatela. Widzi też 2 mln osób, które w związkach parterskich, nieformalnych, jednopłciowych i różnopłciowych tworzą wspólnoty, dzielą odpowiedzialność, chorobę i codzienność. A mimo to w najważniejszych momentach w szpitalu, w urzędzie, przy dziedziczeniu państwo nie zapewnia im jednoznacznych i stabilnych ram prawnych.

Ustawa tworzy odrębną cywilną instytucję, która porządkuje sprawy majątkowe, opiekuńcze i życiowe osób prowadzących wspólne życie i ponoszących za siebie wzajemnie odpowiedzialność. Państwo nie sprawdza się w deklaracjach, lecz w chwilach granicznych, gdy ktoś trafia do szpitala, gdy trzeba podjąć decyzję o leczeniu, gdy przychodzi śmierć. W takich momentach obywatel (Dzwonek) nie może pozostać sam dlatego, że jego życie w relacji partnerskiej nie mieści się w głowach obecnych na sali posłów prawicy, zresztą tak jak dzisiejsza obecność ambasadorów na galerii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)