Wystąpienie: Barbara Okuła

Pani Marszałek! Panie Minister! Wysoka Izbo! Wyobraźmy sobie wypadek. Osoba, z którą ktoś przeżył kilkanaście czy kilkadziesiąt lat, słyszy w szpitalu: nie jest panią rodziną, nie możemy udzielić informacji. Wyobraźmy sobie kobietę, która przez lata opiekowała się partnerem, a po jego śmierci dowiaduje się, że nie może decydować o pochówku ani pozostać w mieszkaniu, które wspólnie utrzymywali. Wyobraźmy sobie dom, w którym wychowują się dzieci. Umiera jeden z rodziców, nie mieli ślubu. Drugi - choć przez lata tworzyli rodzinę - musi w chwili żałoby udowadniać swoje prawa i walczyć o stabilność życia dziecka. Właśnie w takich sytuacjach może ta ustawa pomóc. Ma dać minimum ochrony: prawo do informacji, do obecności, do uporządkowania wspólnych spraw, by dzieci nie traciły poczucia bezpieczeństwa tylko dlatego, że prawo nie nadąża za rzeczywistością.

Czasy się zmieniają. Ludzie chcą żyć tak, jak chcą. Ułatwiajmy życie naszym obywatelom i powodujmy, żeby chcieli (Dzwonek) w naszym kraju mieszkać. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

(Głos z sali: Pozwólmy.)