Wystąpienie: Barbara Bartuś

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Sierpień i wrzesień to w polskiej historii szczególny czas. 15 sierpnia - zwycięstwo nad bolszewikami. 1 sierpnia - wybuch powstania warszawskiego. 1 września - niemiecka napaść na Polskę. A za kilkanaście dni będziemy wspominać 17 września - sowiecką agresję. To nie są tylko daty z podręcznika. To doświadczenia, które w poprzednich pokoleniach kształtowały polską świadomość.

Dlatego właśnie dzisiaj, gdy rozpoczął się nowy rok szkolny i jednocześnie wdrażane są zmiany w nauczaniu historii, warto zapytać: Ile z naszej historii poznają polskie dzieci? Czy będą wiedziały, dlaczego 15 sierpnia 1920 r. miało znaczenie nie tylko dla Polski, ale i dla Europy? Czy poznają historię powstania warszawskiego i ludzi, często bardzo młodych, którzy walczyli o Warszawę? Czy zrozumieją, dlaczego 1 i 17 września 1939 r. Polska (Dzwonek) została zaatakowana z dwóch stron?

Nie chodzi o to, by uczyć dzieci na pamięć jak największej liczby dat. Chodzi o to, by wiedziały, skąd jesteśmy, dlaczego mamy własne państwo i jaką cenę zapłacili ci, którzy je dla nas odzyskiwali i bronili. Bo naród, który nie zna własnej historii, łatwo może przestać rozumieć wartość tego, co trzymał od swoich przodków. Jeżeli młode pokolenie nie pozna własnej historii, ktoś inny będzie mógł mu tę historię opowiedzieć - po swojemu. Bo szkoła, która nie uczy, skąd przyszliśmy, nie przygotowuje młodych ludzi do odpowiedzi na najważniejsze pytanie: Za co i za kogo jesteśmy odpowiedzialni dzisiaj?

I dlatego o historię Polski w szkole trzeba się upominać nie z myślą o przeszłości, ale z myślą o przyszłości naszych dzieci. Nie pozwólmy, żeby w imię nowoczesnej szkoły zabrakło w niej miejsca na pamięć o Polsce. Nie odbierajmy naszym dzieciom prawa do poznania własnych bohaterów, własnych zwycięstw, ale także własnych tragedii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)