Wystąpienie: Klaudia Jachira

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Marzeniem każdej aktorki i każdego aktora było móc zagrać w filmie znakomitego reżysera Andrzeja Wajdy, moim już niestety niespełnionym. Ale należał on do tych największych, a filmy, które robił zmieniły historię kina. Już od dzieciństwa patrzyłam jak urzeczona na sceny z "Ziemi obiecanej", gdzie trzech przyjaciół, Żyd, Niemiec i Polak, którzy nie mają nic oprócz marzeń, postanawiają zbudować fabrykę. Podziwiałam Jerzego Radziwiłłowicza i Krystynę Jandę w "Człowieku z marmuru" i rozumiałam zagrożenia płynące z dyktatury i to, czym jest walka o godność i wolność. W "Krajobrazie po bitwie" umierałam z boską Stanisławą Celińską i rozumiałam dramat całego pokolenia, patrząc na Daniela Olbrychskiego, żującego chleb w obozie dla dipisów. Wojciech Pszoniak w "Dantonie" uczył mnie, czym była wielka polityka podczas rewolucji francuskiej, a Zbigniew Cybulski w "Popiele i diamencie" (Dzwonek) pokazał mi wieczne pęknięcie w duszach Polek i Polaków. Sam Andrzej Wajda uczył swoich studentów, że najtrudniej jest opowiedzieć najprostszą historię. Jemu się to parę razy udało, poprzez aktorów, i za to my oraz cały świat filmowy jesteśmy mu dozgonnie wdzięczni. (Oklaski)