Wystąpienie: Małgorzata Golińska

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Porozumienia Sękocińskie, wywalczone przez leśników zrzeszonych w NSZZ "Solidarność" i podpisane dokładnie 45 lat temu, to świadectwo determinacji i jedności środowiska leśnego podkreślające, że las jest dziedzictwem pokoleń, bo leśnicy upomnieli się wtedy nie tyle o warunki pracy, co o prawo lasu do decyzji podejmowanych na podstawie wiedzy i doświadczenia. Tamto porozumienie to nasze zobowiązanie, by bronić racjonalnej gospodarki leśnej, słuchać wiedzy zamiast antyleśnych podszeptów i pamiętać, że trwałość lasu wymaga pokory wobec jego praw. Bo dziś, po latach, znów stoimy przed wyzwaniem, by chronić las jako przestrzeń rozumu, wiedzy i odpowiedzialności. Bo dziś znów za przyczyną rządu 13 grudnia dyskutujemy o przyszłości lasów, a decydują o nim ci, którzy widzą je głównie z perspektywy doraźnego interesu. Oni doświadczenie praktyków zastępują sloganem, a wiedzę leśną tanią emocją. (Dzwonek) Jeśli więc chcemy być wierni duchowi tamtego porozumienia, musimy mieć odwagę mówić jasno: polskie lasy potrzebują wiedzy, potrzebują stabilności i potrzebują długiego horyzontu decyzji, a nie bycia poligonem doświadczalnym dla ludzi mających jakieś prywatne fantazje. Las jest dobrem wspólnym. Tak, ale odpowiedzialność za jego prowadzenie nie może być wspólną improwizacją ani tym bardziej świadomym seansem zagłady. Dziękuję. (Oklaski)