Wystąpienie: Anna Paluch

Wysoka Izbo! Omawiana ustawa wdrażająca cztery dyrektywy, w tym dyrektywę w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, radykalnie podnosi poziom wykonywania zadań publicznych w zakresie zaopatrzenia w wodę przez gminy. Oczywiście zadanie to jest zadaniem własnym gmin od 1990 r., jednak nowe wymagania wobec gmin to konieczność nowych inwestycji, żeby należycie wywiązać się z nałożonych ustawą obowiązków. W ustawie pojawia się dziewięć tytułów do nakładania kar administracyjnych, pieniężnych na dostawców wody, którzy nie wypełniają nałożonych obowiązków. Pojawia się pytanie: Po co te nadregulacje i wyjście poza ścisłe wymagania dyrektyw?

Kompletnie bałamutne są szacunkowe koszty nałożenia nowych zadań na JST w deklarowanych skutkach regulacji i w art. 25, jeśli chodzi o ten 10-letni limit finansowy w wysokości 1713 mln zł. To są kwestie administracyjne. Czy wnioskodawcy nie zauważyli, że np. taki obowiązek (Dzwonek), jak ograniczenie strat wody, czyli wycieków z wodociągu, to konieczność przebudowy kilometrów wodociągów, starych, dziurawych, w przypadku których koszty idą w miliardy złotych w skali kraju? Gdzie są pieniądze dla gmin na te zadania? (Oklaski)