Wystąpienie: Katarzyna Osos

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Przez lata osoby z niepełnosprawnościami i ich rodziny czekały na to, aby asystencja osobista przestała być rozwiązaniem projektowym, zależnym od kolejnych konkursów i dostępności środków, a stała się realnym ustawowym prawem. Po wielu miesiącach pracy mamy rozwiązanie systemowe, które może realnie zmienić codzienność tych osób, dać osobom z niepełnosprawnością realne prawo do niezależnego życia.

Chciałabym jednak zwrócić uwagę na jeden bardzo praktyczny problem, o którym mówią mieszkańcy. Prawo do asystencji i jej zakres mają ustalać wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. Ocena ma być indywidualna i dość szczegółowa, a to oznacza także ogromne wyzwanie organizacyjne. Mamy dość złe doświadczenia ze świadczeniem wspierającym. Wiemy, że po jego uruchomieniu wojewódzkie zespoły zostały zasypane wnioskami, a sporo osób na decyzję o poziomie potrzeby wsparcia czekało miesiącami. Nie chcielibyśmy, aby podobna sytuacja powtórzyła się przy asystencji osobistej, stąd moje pytania: Czy wojewódzkie (Dzwonek) zespoły będą kadrowo i organizacyjnie przygotowane na nowe zadanie? Czy przewidziane w projekcie dodatkowe etaty i środki są wystarczające w stosunku do prognozowanej liczby wniosków? Czy przewidujemy dodatkowe mechanizmy na wypadek, gdyby zaplanowane dodatkowe etaty i środki okazały się niewystarczające i czas oczekiwania zacząłby się mocno wydłużać? Dziękuję. (Oklaski)