Wystąpienie: Marcelina Zawisza

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Tak, asystencja osobista jest potrzebna, ale ten projekt niestety nie spełnia założeń, o które wnosiło środowisko. Jest to oczywiście krok do przodu, w związku z czym będziemy głosować za tą ustawą, ale składamy do niej szereg poprawek.

Jakie to poprawki? To m.in. poprawka wprowadzająca możliwość bezterminowej kontynuacji korzystania z asystencji, poprawka przywracająca możliwość odebrania niewykorzystanych godzin asystencji do 31 grudnia danego roku czy poprawka wprowadzająca mechanizm waloryzacji stawek godzinowych dla asystentów osobistych, co pozwoli uniknąć konieczności każdorazowej zmiany ustawy przy ich aktualizacji. To też poprawka dotycząca poszerzenia kręgu możliwych asystentów na osoby spoza rodziny osoby z niepełnosprawnością, co ma ułatwić pozyskanie asystentów, zwłaszcza w małych społecznościach, gdzie taka pomoc jest świadczona wzajemnie również przez osoby niespokrewnione i nieprowadzące gospodarstwa domowego z osobą z niepełnosprawnością. Jest to rozwiązanie, które jest stosowane na całym świecie i naprawdę nie ma potrzeby z niego rezygnować. To również poprawka dotycząca ustalania wynagrodzenia koordynatora asystencji osobistej na poziomie przeciętnego wynagrodzenia. Rozwiązanie to pomoże w pozyskaniu odpowiedniej liczby osób do tej odpowiedzialnej pracy. Szanowni państwo, jeśli nie będziemy mieli dobrej koordynacji, to asystencja nie będzie dobrze działać. To jest naprawdę kluczowy element, jeśli chodzi o to, żeby asystencja osobista działała. Skoro tutaj, w tej ustawie nie mamy zagwarantowanej kwestii dotyczącej wynagrodzenia koordynatora, to należy to naprawić.

Przywracamy poprawkami koszty obsługi zadania zleconego. Będą takie, o jakie apelowały organizacje pozarządowe, czyli 12,8. Chodzi o to, żeby te środki na obsługę były wystarczające, żeby ten program realnie mógł funkcjonować. Co więcej, proponujemy poprawki wprowadzające dalej idącą ścieżkę dojścia do postulowanej przez organizacje społeczne liczby godzin asystencji osobistej realizowanych na rzecz osób z niepełnosprawnościami w wieku 13-17 lat i 18-65 lat. Usuwamy przepis przejściowy, tak by realizacja asystencji osobistej w przypadku osób w wieku 13-17 lat mogła wejść w życie równocześnie z tą skierowaną do osób dorosłych. Co więcej, wprowadzamy poprawkę zmniejszającą liczbę... Jest poprawka wychodząca naprzeciw oczekiwaniom środowisk osób z niepełnosprawnościami poszerzająca krąg osób, dla których dostępna będzie pomoc asystenta osobistego. Rozwiązanie to pozwoli w pełniejszy sposób wdrożyć tę instytucję wsparcia dla osób z niepełnosprawnościami. Zmniejszamy też liczbę 80 punktów do 70 i wydłużamy możliwy okres obowiązywania decyzji o przyznaniu asystencji osobistej z 3 lat do 5 (Dzwonek), a więc tak naprawdę przywracamy to, co było. Oczywiście zwiększamy również liczbę godzin superwizji do 12.

Powiem jeszcze jedno. Sytuacja, w której ministerstwo pracy patronuje ustawie tak naprawdę niesamowicie uśmieciawiającej rynek pracy, to jest coś kuriozalnego.

Wicemarszałek Piotr Zgorzelski:

Dziękuję.

Poseł Marcelina Zawisza:

Mówimy o sytuacji, w której bardzo duża grupa osób albo będzie pracowała na zlecenie, albo będzie na działalności. Naprawdę można było zadbać o to, żeby powiaty zatrudniły te osoby na umowę o pracę i delegowały je do pracy i żeby osoby wskazane przez osoby z niepełnosprawnością również były zatrudniane. Dziękuję.