Wystąpienie: Witold Tumanowicz

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Minister! Panie Ministrze! Asystencja osobista ma pomagać osobom z niepełnosprawnościami w możliwie samodzielnym funkcjonowaniu i trudno kwestionować samą potrzebę takiego wsparcia. Pytanie jednak dotyczy tego, jak ten system zostanie zorganizowany i czy będzie dobrze działał w praktyce.

Projekt tworzy stały mechanizm asystencji osobistej, który ma docelowo objąć ok. 150 tys. osób. To oznacza dużą odpowiedzialność zarówno organizacyjną, jak i finansową. Wątpliwości w projekcie budzi chociażby kwestia finansowania zadań powierzanych samorządom. Już przy projekcie prezydenckim powiaty zwracały uwagę, że nakładanie na nie nowych obowiązków powinno iść w parze z zapewnieniem odpowiednich środków. Tymczasem podczas prac komisji zmniejszono finansowanie z budżetu o 140 mln zł, a jednocześnie zwiększono o 1 punkt procentowy możliwe koszty obsługi programu po stronie powiatów. To tym bardziej rodzi pytanie, czy samorządy rzeczywiście otrzymają środki wystarczające do sprawnej realizacji nowych zadań.

Trzeba też zwrócić uwagę na brak ustawowej waloryzacji stawek asystentów. Jeżeli tworzymy rozwiązanie, które ma funkcjonować przez wiele lat, to trzeba zadbać o to, aby pracownicy byli dobrze opłacani, żeby w przyszłości ich nie zabrakło i żeby nie było presji do sprowadzania taniej siły roboczej z zagranicy. Sam cel ustawy jest oczywiście ważny, ale przy budowie stałego systemu nie wystarczy zapisać nowych uprawnień w ustawie. Trzeba stworzyć takie zasady finansowania i organizacji, żeby pomoc rzeczywiście była dostępna dla osób, które jej potrzebują, a cały system był możliwy do utrzymania w kolejnych latach. Dziękuję.