Wystąpienie: Bartłomiej Dorywalski

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Muszę przyznać szczerze, że z przykrością przyjąłem fakt, że w dniu dzisiejszym nie tylko nie uczczono, ale i nie wspomniano o najważniejszej rocznicy, która przypada w dzisiejszym dniu. Są w historii narodu takie momenty, które nie przemijają, takie, które nie należą tylko do przeszłości, ale żyją w nas, w naszej kulturze, w naszych wartościach, w naszej tożsamości. Do takich chwil bez wątpienia należy chrzest Polski. 1060 lat temu książę Mieszko I podjął decyzję, która na zawsze zmieniła losy naszego państwa. To nie był jedynie akt religijny. To był wybór cywilizacyjny, wybór drogi, która wprowadziła Polskę do wspólnoty europejskich narodów, opartych na fundamencie wiary, prawa i wspólnoty. Od tamtej chwili zaczęła się historia Polski jako państwa zakorzenionego w wartościach, które przez wieki dawały siłę naszym przodkom. To dzięki nim przetrwaliśmy rozbiory, okupacje i czasy zniewolenia. To dzięki nim nie utraciliśmy tego, co najważniejsze - ducha narodu. Chrzest Polski stał się początkiem nie tylko państwowości, ale i wspólnoty, wspólnoty opartej na odpowiedzialności i solidarności, wspólnoty, która potrafiła trwać mimo przeciwności losu.

Dziś, po ponad tysiącu lat, stajemy wobec nowych wyzwań. Świat się zmienia, tempo życia przyspiesza, a wartości coraz częściej są poddawane próbie. Tym bardziej powinniśmy wracać do źródeł, do tego momentu, w którym Polska określiła swoją drogę. Bo chrzest Polski to nie tylko historia. To fundament, na którym budujemy nasze państwo, nasze rodziny, naszą przyszłość. To zobowiązanie wobec tych, którzy byli przed nami i wobec tych, którzy przyjdą po nas. Niech ta rocznica będzie dla nas nie tylko powodem do dumy, ale także momentem refleksji, refleksji nad tym, kim jesteśmy jako naród i jakie wartości chcemy przekazać kolejnym pokoleniom. Bo Polska to nie tylko terytorium. Polska to wspólnota ducha. I to właśnie ten duch narodził się ponad tysiąc lat temu wraz z chrztem naszej ojczyzny. Dziękuję. (Oklaski)