Wystąpienie: Tadeusz Tomaszewski

Szanowny Panie Marszałku! Szanowna Izbo! W ostatnich latach w debacie publicznej oraz dokumentach strategicznych dotyczących polityki społecznej coraz częściej pojawia się koncepcja tzw. deinstytucjonalizacji usług społecznych, obejmująca również funkcjonowanie domów pomocy społecznej. Idea ta zakłada rozwój usług środowiskowych i wsparcia świadczonego w miejscu zamieszkania osoby potrzebującej, co w wielu przypadkach stanowi kierunek słuszny i potrzebny.

Jednocześnie należy podkreślić, że domy pomocy społecznej pełnią fundamentalną rolę w systemie wsparcia osób najbardziej potrzebujących - przewlekle chorych, niesamodzielnych, osób z niepełnosprawnościami, seniorów wymagających całodobowej opieki, a także osób pozbawionych realnego wsparcia rodzinnego.

W odniesieniu do tych grup żadna forma wsparcia środowiskowego nie jest w stanie w pełni zastąpić profesjonalnej, całodobowej i kompleksowej opieki świadczonej przez DPS.

Domy pomocy społecznej nie powinny być postrzegane wyłącznie jako instytucje wymagające ograniczania, lecz jako niezbędna przestrzeń bezpieczeństwa, opieki i godnego życia dla osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji życiowej i zdrowotnej. W wielu miejscach w kraju DPS-y są także ważnym elementem lokalnych społeczności oraz miejscem zatrudnienia wykwalifikowanej kadry opiekuńczej, terapeutycznej i medycznej.

Niepokój budzą sygnały o możliwym ograniczaniu roli DPS-ów, w tym bardzo medialna ostatnio sprawa Domu Chłopaków w Broniszewicach, zmniejszaniu liczby miejsc lub przekierowywaniu środków finansowych wyłącznie na usługi środowiskowe, bez zapewnienia równoległego wzmacniania opieki instytucjonalnej tam, gdzie jest ona konieczna.