Wystąpienie: Barbara Bartuś

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W dniu dzisiejszym, 29 kwietnia, przypada Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego. Data ta jest nieprzypadkowa. Wiąże się z rocznicą wyzwolenia w 1945 r. niemieckiego obozu koncentracyjnego Dachau. Dzień ten został ustanowiony w 2002 r. przez Konferencję Episkopatu Polski z inicjatywy Ignacego Jeża, świadka tamtych wydarzeń. Do Dachau Niemcy zesłali łącznie według najbardziej prawdopodobnych szacunków 2794 duchownych katolickich, z czego aż 1773 osoby pochodziły z Polski. W obozie zamęczono 1034 duchownych, w tym aż 868 Polaków. Jest to jednak tylko symbol męczeństwa. W latach II wojny światowej z rąk obu okupantów, niemieckiego i sowieckiego, zginęło ok. 3 tys. polskich kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych. Oznacza to, że życie oddał co piąty duchowny.

Dziś wspomnijmy także tych, którzy mimo głodu, terroru i nieludzkich warunków nie zaprzestali posługi. W obozowych barakach nieśli nadzieję, dzielili się ostatnim kawałkiem chleba i potajemnie sprawowali sakramenty, płacąc za to najwyższą cenę. Przywołuję postać Maksymiliana Marii Kolbego, który oddał życie za współwięźnia. Ale pamiętajmy także o tych, których prześladowania nie ominęły po wojnie: o ojcu Władysławie Gurgaczu, zamordowanym przez komunistów, o abp. Antonim Baraniaku, który w milczeniu zniósł brutalne tortury (Dzwonek), o ks. Jerzym Popiełuszce, męczenniku prawdy, o ks. Stefanie Niedzielaku i innych wielkich kapłanach.

Dziś, gdy tak łatwo podważa się autorytet kapłanów, naszym obowiązkiem jest przypominać prawdę o ich życiu, pełnym służby, odwagi i wierności Bogu oraz ojczyźnie. Cześć i chwała bohaterom. (Oklaski)