Wystąpienie: Dariusz Matecki

Pytania

Sytuacja wokół programu "Czyste powietrze" przestała być problemem przejściowym, a stała się jaskrawym dowodem na całkowitą bezradność i strukturalny paraliż Ministerstwa Klimatu i Środowiska. Projekt o fundamentalnym znaczeniu dla modernizacji polskich domów, zdrowia obywateli oraz walki z ubóstwem energetycznym został doprowadzony na skraj upadku. Zamiast sprawnego narzędzia modernizacyjnego pod nadzorem minister Pauliny Hennig-Kloski powstał mechanizm chaosu, przewlekłych opóźnień i instytucjonalnej niemocy.

Ofiarami tej skrajnej nieodpowiedzialności stali się zwykli ludzie - tysiące polskich rodzin, które zaufały państwu, zainwestowały oszczędności życia lub zaciągnęły zobowiązania finansowe na wymianę pieców i termomodernizację. Wstrzymywane miesiącami wypłaty dotacji oraz brak płynności postawiły beneficjentów w obliczu dramatycznych problemów. Równocześnie na krawędzi bankructwa znaleźli się uczciwi polscy wykonawcy i instalatorzy, którzy wykonali powierzone prace, lecz z powodu zatorów płatniczych w resorcie nie otrzymali należnych im środków.

Mamy do czynienia z całkowitą kompromitacją organizacyjną i brakiem elementarnych kompetencji zarządczych. Zamiast natychmiastowych, twardych działań ratunkowych i zabezpieczenia ciągłości finansowania opinia publiczna była karmiona kolejnymi wymówkami i przerzucaniem winy. Kierownictwo resortu wykazało się rażącą biernością wobec narastającego kryzysu, zamieniając kluczowy program społeczno-ekologiczny w biurokratyczny koszmar niszczący bezpieczeństwo finansowe obywateli.

Skutki tych zaniechań uderzają w podstawy zaufania do państwa jako wiarygodnego partnera. Polacy, którzy podjęli wysiłek modernizacji swoich gospodarstw domowych, zostali pozostawieni sami sobie z niezapłaconymi fakturami i rosnącym zadłużeniem. Zniszczenie wiarygodności programów wsparcia i zniechęcenie społeczeństwa do jakichkolwiek przyszłych inicjatyw modernizacyjnych to bezpośrednia wina zaniechań obecnego kierownictwa ministerstwa.

W tym punkcie wyczerpała się jakakolwiek przestrzeń do debaty, tłumaczeń czy pozorowanych deklaracji naprawczych. Nie ma miejsca na kolejne puste obietnice, tworzenie doraźnych zespołów ani medialne zaklinanie rzeczywistości. Skala niekompetencji, brak realnego nadzoru oraz zlekceważenie elementarnych interesów polskich rodzin przekroczyły wszelkie dopuszczalne granice standardów sprawowania władzy.

W obliczu tak druzgocącego bilansu jedynym racjonalnym i koniecznym krokiem jest natychmiastowa dymisja minister Pauliny Hennig-Kloski. Dalsze firmowanie tego paraliżu własnym nazwiskiem jest działaniem na szkodę państwa i jawnym lekceważeniem obywateli. Czas na polityczną i moralną odpowiedzialność - dymisja jest jedyną drogą do powstrzymania dalszej degradacji programu.