Wystąpienie: Szymon Giżyński

Dziękuję.

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Portret Adenauera piórem Kissingera, część druga.

Najistotniejsze są przede wszystkim polityczne cele, jakie postawił sobie kanclerz Konrad Adenauer. Od samego początku misji kanclerskiej, i wcześniej, były nimi zjednoczenie Niemiec i odzyskanie na rzecz Niemiec ziem północnych i zachodnich państwa polskiego.

W szkole Adenauera praktykowali wszyscy jego następcy - kolejni kanclerze Niemiec, z najbardziej pojętnymi adeptami adenauerowskiej szkoły politycznej: Helmutem Kohlem, Angelą Merkel i Friedrichem Merzem na czele.

Helmut Kohl zmusił polskie czynniki oficjalne do przyjęcia tzw. reformy administracyjnej w 1998 r., co znakomicie ułatwiało penetrację naszego kraju przez profesjonalny i zdeterminowany konglomerat niemieckich celów i interesów. Helmut Kohl doskonale wiedział, o co gra: o przyłączenie do Niemiec polskich ziem odzyskanych przez Polaków w 1945 r. Zresztą buńczucznie zapowiadał, że stanie się to już na 20. rocznicę zjednoczenia Niemiec, czyli do 2010 r. Nie stało się tak i nigdy nie stanie.

Angela Merkel strzelała do tej samej co Kohl bramki. Geopolityczne myślenie Merkel i jej następcy Gerharda Schrödera ukształtował nie kto inny jak sam Władimir Putin - w swoim czasie rezydent KGB w Dreźnie. Razem zbudowali podwaliny i działali w kierunku utworzenia przez Niemcy i Rosję wspólnego euroazjatyckiego bloku: od Lizbony po Władywostok. Kanclerz zaś Friedrich Merz, wychowany w szkole merkelowsko-putinowskiej, autoryzuje swoją wizję współpracy niemiecko-rosyjskiej spotkaniem Niemiec i Rosji na tzw. demarkacyjnej linii Wisły, co musiałoby oznaczać nieuchronny rozbiór Polski. (Dzwonek) Wszyscy tu ww. kanclerze Niemiec: Kohl, Merkel, Schröder, Merz działali i działają jako wierni i twórczy kontynuatorzy geopolitycznego testamentu Konrada Adenauera. Tym samym Adenauer przeszedł do historii jako jeden z największych wizjonerów imperialnej ekspansji Niemiec. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)