Wystąpienie: Barbara Okuła

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Kiedy wspominamy dziś prof. Tadeusza Korzybskiego, mówimy nie tylko o wybitnym biochemiku, ale też o człowieku, którego praca realnie decydowała o ludzkim życiu. W czasach, gdy zwykła infekcja mogła oznaczać wyrok, medycyna zyskała przełom: antybiotyki. Prof. Korzybski współtworzył i rozwijał polskie metody produkcji penicyliny oraz uczestniczył w organizacji jej wytwarzania w sposób, który umożliwiał jej realne zastosowanie w leczeniu pacjentów. To był moment, kiedy nauka zaczęła w praktyce wygrywać z chorobami, które wcześniej były niemal nie do zatrzymania. Dziś antybiotyk jest czymś oczywistym i ogólnodostępnym, ale ta oczywistość ma swoją cenę i swoją historię, historię ludzi, którzy szukali skutecznych rozwiązań. Dzięki nim zakażenia, które kiedyś zabijały, stały się w pełni uleczalne. Trudno wyobrazić sobie dziś świat bez antybiotyków, świat, w którym zapalenie płuc, zakażona rana czy powikłanie po operacji często kończyły się śmiercią. I dlatego właśnie wkład prof. Korzybskiego miał znaczenie fundamentalne. Zmieniał rzeczywistość, w której żyli zwykli ludzie.

Jego biografia pokazuje też coś więcej niż naukę. W czasie wojny pracował w instytucie prof. Weigla, gdzie tworzono szczepionkę przeciw tyfusowi plamistemu. To miejsce, w którym nauka ratowała życie, ale też dawała ludziom schronienie w warunkach okupacji. W świecie strachu i przemocy wybierał pracę, odpowiedzialność i pomoc innym.

Prof. Korzybski był uczonym o szerokich horyzontach. Łączył biochemię z humanistyką, naukę z językiem i kulturą. Kierował się zasadą: rozumieć wszystko. I to nie było hasło, ale sposób myślenia, dążenie do całościowego zrozumienia świata i człowieka. Jednocześnie pozostał wierny ludziom i miejscom, z których wyrósł. Wspierał młodzież, fundował stypendia, nie odcinał się od swojej lokalnej wspólnoty. Pokazywał, że wielka nauka nie wyklucza skromności.

Dziś ta postać przypomina nam coś ważnego: prawdziwy postęp nie zawsze jest głośny. Często dokonuje się w laboratoriach, w wyniku cierpliwej pracy, której efektem jest czyjeś uratowane życie. Dlatego ta uchwała jest czymś więcej niż gestem pamięci, jest gestem uznania dla człowieka, który swoją pracą przesunął granice między chorobą a zdrowiem, między zagrożeniem a ratunkiem. W imieniu Klubu Parlamentarnego Centrum wyrażam pełne poparcie dla tej uchwały. Dziękuję bardzo. (Oklaski)