Wystąpienie: Mariusz Krystian

Pytania

1. Projekt wprowadza nową kategorię podmiotu krytycznego i rozdziela nadzór nad nim pomiędzy 13 różnych organów sektorowych: od ministra do spraw energii przez KNF do prezesa UKE. Dlaczego rząd wybrał model tak rozproszony, zamiast powierzyć całość zadań jednemu wyspecjalizowanemu organowi? W jaki sposób zostanie zapewniona jednolita praktyka w sytuacji incydentu międzysektorowego?

2. Projekt po raz pierwszy wprowadza administracyjne kary pieniężne dla podmiotów krytycznych: maksymalnie 200 tys. zł za brak audytu - art. 6zzr ust. 2 pkt 6 - lub niewykonanie zaleceń pokontrolnych - pkt 9. Choć w art. 6zzu ust. 2 organ ma uwzględniać przychód podmiotu, nie jest on pułapem kary. Czy dla dużych operatorów energetycznych lub telekomunikacyjnych kwota 200 tys. zł będzie miała charakter realnie odstraszający czy raczej symboliczny w porównaniu z karami z ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, w której pułap powiązany jest z obrotem?

3. Projekt rozdziela jeden gminny, powiatowy i wojewódzki plan zarządzania kryzysowego na dwa odrębne dokumenty: plan zarządzania ryzykiem oraz plan reagowania kryzysowego. Czym rząd uzasadnia takie podwojenie dokumentacji planistycznej na każdym szczeblu? Czy w ocenie skutków regulacji oszacowano koszty osobowe i organizacyjne, jakie poniosą zwłaszcza małe gminy, i czy przewidziano dla nich jakąkolwiek rekompensatę finansową?

4. Projekt tworzy Centrum Bezpieczeństwa Morskiego w strukturach Straży Granicznej kierowane przez komendanta oddziału SG jako jednostkę całodobowej wymiany informacji obejmującą m.in. ochronę morskich farm wiatrowych, podmorskich kabli i rurociągów. Dlaczego rolę koordynatora informacyjnego powierzono formacji granicznej, a nie podmiotowi z większym doświadczeniem w działaniach na otwartych obszarach morskich? Jak przedstawiciel MON realnie wpłynie na decyzje szefa CBM w sytuacji zagrożenia hybrydowego dotykającego infrastruktury podmorskiej?