Wystąpienie: Piotr Górnikiewicz

Dziękuję.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Projekt ten oceniamy jako strategiczną operację prawną, która dostosowuje polską architekturę bezpieczeństwa do wymogów XXI w. Fundamentem zmiany jest odejście od dotychczasowej statystycznej ochrony infrastruktury krytycznej na rzecz budowania odporności podmiotów kluczowych. Ustawa precyzyjnie definiuje 11 sektorów o znaczeniu strategicznym. Są to: energia, transport, bankowość, infrastruktura rynków finansowych, ochrona zdrowia, woda pitna, ścieki, infrastruktura cyfrowa, administracja publiczna, przestrzeń kosmiczna oraz żywność. Zmiana ta oznacza, że państwo przestaje chronić wyłącznie fizyczne budynki, a zaczyna zabezpieczać procesy dostarczania usług niezbędnych do życia obywateli.

Zmiana paradygmatu wymusza na operatorach nie tylko posiadanie fizycznych zabezpieczeń, ale także wdrożenie planów ciągłości działania i systemów zarządzania ryzykiem, które są weryfikowane w cyklu 2-letnim przez same podmioty i w cyklu 3-letnim przez organy nadzorcze. Projekt wprowadza rygorystyczny podział na planowanie zapobiegawcze i planowanie operacyjne. Kluczowym dokumentem staje się Krajowa Ocena Ryzyka opracowana przez Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, która stanowi merytoryczną bazę dla wszystkich pozostałych planów. To właśnie jest rozdzielenie planów zarządzania ryzykiem, czyli zapobiegania, i planów reagowania kryzysowego, czyli działania w trakcie incydentu.

Instytucjonalnym przełomem jest powołanie Centrum Bezpieczeństwa Morskiego w strukturach Straży Granicznej. Centrum Bezpieczeństwa Morskiego, działające w trybie 24 godziny na dobę, będzie integrować dane z systemów radarowych, satelitarnych i meldunkowych, przez co stanie się hubem informacyjnym dla ochrony morskich farm wiatrowych, rurociągów oraz kabli telekomunikacyjnych na dnie Bałtyku. To rozwiązanie likwiduje lukę w monitorowaniu infrastruktury podmorskiej, które do tej pory było rozproszone między różne służby.

Ustawa ponadto wprowadza zaawansowane mechanizmy ochrony przed zagrożeniami wewnętrznymi. Podmioty krytyczne zostaną zobowiązane do przeprowadzenia sprawdzenia przeszłości pracowników na stanowiskach wrażliwych. Mechanizm ten, doprecyzowany przez podkomisję, pozwala na weryfikację niekaralności oraz ewentualnych ryzyk związanych z radykalizacją lub podatnością na werbunek przez obce wywiady, co jest kluczowe w dobie wojny hybrydowej. Równolegle projekt narzuca obowiązek zgłaszania istotnych incydentów w ciągu 24 godzin od ich wykrycia. Raportowanie ma się odbywać w zintegrowanym systemie obejmującym nie tylko RCB, lecz również właściwe sektorowo Zespoły Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego, co gwarantuje natychmiastową reakcję na ataki o charakterze kaskadowym.

W odpowiedzi na ewolucję środków napadu nowelizacja rozszerza uprawnienia Policji, Straży Granicznej, SOP-u i Żandarmerii Wojskowej w zakresie neutralizacji bezzałogowców. Służby te uzyskają jednoznaczną podstawę prawną do przejmowania kontroli, niszczenia lub unieruchamiania nie tylko dronów powietrznych, lecz także nawodnych i podwodnych, które mogłyby zagrażać np. terminalom LNG czy portom. Dodatkowo wprowadzenie kar pieniężnych do wysokości 200 tys. zł za niedopełnienie obowiązków w zakresie ochrony, np. brak aktualizacji planów czy nieprzeprowadzenie audytu, nadaje ustawie niezbędny rygor i sprawia, że przepisy nie będą jedynie papierowymi wymogami, lecz realnym narzędziem egzekwowania standardów bezpieczeństwa.

Podsumowując, chcę powiedzieć, że projekt z druku nr 2355 to kompleksowa reforma, która realnie zwiększa odporność państwa na destabilizację. Jako Klub Parlamentarny Polska 2050 uważamy, że wdrożenie tych przepisów jest polską racją stanu. Ustawa kończy etap improwizacji w zarządzaniu kryzysowym, zastępując go profesjonalnym zarządzaniem ryzykiem i nowoczesną osłoną kontrwywiadowczą infrastruktury kluczowej. Jest to projekt, który buduje zaufanie obywateli do sprawnego funkcjonowania państwa w czasach niepewności geopolitycznej. Dziękuję. (Oklaski)