Wystąpienie: Arkadiusz Myrcha

Dziękuję.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Szanowni Państwo! Odpowiadając na pytania w sprawie procedowanej zmiany w zakresie stosowania ENA, które padły przed chwilą, przypomnę, że to są trzy dość precyzyjnie, żeby nie mówić: chirurgicznie, wskazane problemy natury czysto praktycznej, które w naszej ocenie wynikają z niepełnej implementacji dyrektywy, która reguluje funkcjonowanie ENA. Bo co do zasady, jak rozumiem, nikogo na tej sali, nikogo w Izbie nie musimy przekonywać do samego dobrodziejstwa funkcjonowania systemu europejskiego nakazu aresztowania, który, jak wiemy, wprowadził rewolucję i maksymalnie przyspieszył współpracę ekstradycyjną pomiędzy państwami członkowskimi.

Ale oczywiście żeby to mogło się w 100% realizować, potrzebne są dwie fundamentalne zasady. Przede wszystkim - identyczne zasady obowiązywania tych przepisów we wszystkich państwach członkowskich. To jest absolutny fundament. Tutaj nie możemy nikogo różnicować tylko dlatego, że urodził się w Polsce lub we Francji. Ta sama sytuacja musi mieć zastosowanie do Polaka mieszkającego we Francji, jak i Francuza mieszkającego po prostu w Polsce. Dzisiaj diagnozujemy jednak pewną lukę legislacyjną w tym zakresie. Stąd też zmiana pierwsza w tej ustawie, która wprowadza tylko równość stosowania przepisów do osób stale przebywających czy zamieszkujących na terenie Rzeczypospolitej. Czyli chodzi o zrównanie statusu Polaków stale zamieszkujących czy stale przebywających na terenie państw członkowskich, jak i obywateli tych państw przebywających stale na naszym terytorium.

Jeżeli zaś chodzi o ten drugi fundament, to jest działanie systemów sądownictwa na zasadzie pełnego zaufania do działań orzeczniczych państw członkowskich i zaufania do wydawanych orzeczeń. Stąd tak istotne jest, żeby oczywiście w żadnym państwie członkowskim nie istniały wątpliwości co do niezależności i niezawisłości sądownictwa, bo taki głos dzisiaj padł na tej sali. W związku z tym, że wzajemne uznawanie orzeczeń wynika z zasady wzajemnego zaufania, to w ramach tego następuje też ta współpraca pomiędzy sądami już w ramach realizacji europejskiego nakazu aresztowania. Jeżeli my możemy jakieś procedury usprawnić w tym zakresie, to je po prostu usprawniamy. Jeżeli dzisiaj system przesłuchiwania osoby objętej wnioskiem o zastosowanie europejskiego nakazu aresztowania może się odbyć tylko na zasadzie osobistego stawiennictwa przedstawicieli organów ścigania jednego państwa na terytorium innego państwa, a w to możemy wprowadzić przepisy dotyczące zdalnego przesłuchania bądź też przekazania tej osoby do państwa ścigającego, czyli będącego zainteresowanym, żeby tę osobę przesłuchać, to wprowadzajmy tego typu regulacje. One tylko pomogą, niczego absolutnie nie utrudnią. Co więcej, nikomu nie będą odbierały żadnych praw procesowych.

Podobnie jest, jeżeli chodzi o kwestię wystąpienia o zgodę do państwa trzeciego na dalsze przekazywanie osoby i pewne zobowiązanie sądu do niezwłocznego działania. Wydaje się, że też nikogo nie trzeba przekonywać do przepisów, które nakładają na sądy obowiązek niezwłocznego działania z uwagi na toczące się postępowanie ekstradycyjne. Nie są to żadne rewolucyjne zmiany, to są zmiany ewolucyjne, przyspieszające i usprawniające te procedowania.

Natomiast jeśli chodzi o liczne głosy, które tu padały pod adresem w ogóle systemu europejskiego nakazu aresztowania, czy też podające w wątpliwość pewną suwerenność państw członkowskich w zakresie stosowania własnych zasad, pozostawię to po prostu jako pewien głos w dyskusji niezwiązany ściśle z projektem ustawy. Dziękuję bardzo. (Oklaski)