Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Cyberprzestępczość od dawna przestała być problemem informatyków. Dziś dotyczy praktycznie każdego. Dotyczy ludzi, którym wykradane są dane, seniorów oszukiwanych przez fałszywe strony i wiadomości, pracowników firm tracących dostęp do systemów, szpitali, urzędów i instytucji publicznych paraliżowanych przez ataki hakerskie.

Państwo musi nadążać za rzeczywistością cyfrową. I musi skutecznie reagować na sytuacje, w których przestępcy nie tylko przeprowadzają ataki, ale również przygotowują narzędzia służące do ich przeprowadzania albo świadomie je udostępniają.

Dlatego sam kierunek projektu należy ocenić pozytywnie. Projekt ma na celu pełniejsze wdrożenie unijnej dyrektywy dotyczącej ataków na systemy informatyczne i rozszerza zakres odpowiedzialności karnej za przygotowywanie oraz udostępnianie narzędzi wykorzystywanych do cyberprzestępstw. I trudno dziś udawać, że problem nie istnieje. Liczba postępowań dotyczących przestępstw związanych z nielegalnym dostępem do systemów informatycznych liczona jest już w tysiącach rocznie. Jednocześnie prawo karne musi być tworzone bardzo ostrożnie, bo państwo powinno skutecznie ścigać cyberprzestępców, ale nie może tworzyć przepisów, które będą budziły niepewność wśród specjalistów od cyberbezpieczeństwa, administratorów systemów, badaczy czy osób zajmujących się testowaniem zabezpieczeń.

Właśnie tutaj pojawiają się istotne pytania, bo bezpieczeństwo cyfrowe państwa wymaga skutecznych narzędzi. Ale równie ważne jest zachowanie proporcji oraz jasnych granic odpowiedzialności karnej. Prawo musi uderzać w przestępców. Nie może jednak tworzyć atmosfery niepewności wobec ludzi, którzy realnie pomagają chronić systemy informatyczne przed atakami.