Wystąpienie: Arkadiusz Myrcha

Dziękuję bardzo.

Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Odpowiadając na pytania kierowane w trakcie drugiego czytania tego projektu, w pierwszej kolejności chciałbym się odnieść do głosów dotyczących ryzyk związanych z wprowadzeniem tej nowelizacji. Przypomnę, że jest to nowelizacja, która rozszerza stosowanie art. 269b Kodeksu karnego na czyny opisane w art. 267. Co to oznacza w praktyce? Oznacza to szersze penalizowanie nie tylko samych ataków hakerskich, ale także wszystkich działań, które pomagają w przeprowadzeniu tego typu ataków.

Rozmawialiśmy przed chwilą o tym, jak to pokazać w jak najbardziej obrazowy sposób. Mianowicie jest to chociażby sytuacja, gdy mamy do czynienia z osobą, która gdzieś w głębokich przestrzeniach Internetu potrafi wytworzyć narzędzia niezbędne do przeprowadzenia ataku. Sama go nie przeprowadza, ale prowadzi handel narzędziami, które bezpośrednio pomagają przeprowadzać ataki hakerskie, prowadzi ich sprzedaż czy w jakikolwiek inny sposób je dystrybuuje. Mówimy dokładnie o tego typu sytuacjach, o rozszerzeniu stosowania art. 269b na tego typu sytuacje, których dzisiaj art. 269b nie przewiduje. Ba, moglibyśmy sobie postawić pytanie, dlaczego w momencie przyjmowania art. 269b ograniczono się tylko do art. 267 § 3, a nie zrobiono tego, co dzisiaj nadrabiamy, czyli nie objęto tym całego art. 267. Jedyne ryzyka, o jakich możemy mówić, to brak przyjęcia tej nowelizacji, to utrzymywanie tego zaniechania. To jest największe ryzyko, z jakim wiąże się procedowanie nad tą ustawą.

Po to też wprowadzono art. 269b § 1a, który jest ewidentnym kontratypem, czyli wyłącza bezprawność czynu. Nie ma tutaj wątpliwości co do tego, czy przypadkowo, w sposób omyłkowy lub nieświadomy, w te mechanizmy mogą być wplątane osoby działające absolutnie legalnie. To jest poza naszymi regulacjami, to jest poza Kodeksem karnym. Mówimy tylko i wyłącznie o takich działaniach, które mają charakter bezprawny, które wyczerpują znamiona czynu zabronionego. Ta ustawa, jak każdy inny projekt rządowy, była przedmiotem nie tylko konsultacji publicznych, ale także uzgodnień i opiniowania, i w żadnym zakresie tego typu ryzyka czy obawy, które wybrzmiewają dzisiaj, na końcowym etapie procedowania, nie były podnoszone.

Żeby rozwiać wątpliwości co do umiejętności stosowania tych przepisów i ich właściwego interpretowania przez organy ścigania, powiem, że służą temu szkolenia organizowane przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury z siedzibą w Krakowie. To właśnie ta instytucja każdego roku przeprowadza - zarówno dla prokuratorów, jak i dla sędziów - liczne szkolenia z zakresu rozumienia i stosowania przepisów, prowadzenia śledztw i pozyskiwania wszelkiej wiedzy, która służyłaby skuteczniejszej walce w tym przypadku z cyberprzestępczością. Z interpelacji kierowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości wiem, że kwestia zakresu szkoleń przeprowadzanych przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury cieszy się żywym zainteresowaniem parlamentarzystów. Regularnie odpowiadamy, jakiego rodzaju szkolenia są przez tę instytucję przeprowadzane.

Jeszcze na sam koniec odniosę się do pytania pana posła Warchoła, który mówił o skuteczności działań organów ścigania, jednocześnie czyniąc pewien zarzut pod ich adresem; mówił, że zamiast zajmować się cyberprzestępczością, zajmują się sprawami bliżej mu nieznanymi, obniżając skuteczność państwa polskiego w tym zakresie. Przypomnę tylko, że jeśli chodzi o art. 269b Kodeksu karnego, w roku 2024 było 17 skazanych - najwięcej od lat. W 2023 r. było ich aż 5, panie pośle. Nie wiem, co robiła prokuratura w 2023 r., kiedy państwo byliście za nią odpowiedzialni. W 2022 r. było ich 10, czyli łącznie przez 2 lata nawet nie zbliżono się do 17. Nie wiem, co prokuratorzy wtedy robili, czym byli zajęci. No i w 2021 r. - aż 9. Mógłbym ponowić pytanie i odbić piłeczkę: Panie pośle, czym zajmowaliście w tamtym czasie prokuraturę, że tak mało skazań było w tym zakresie? Dziękuję bardzo.