Wystąpienie: Marcin Ociepa

Dziękuję bardzo.

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! W toku procedowania nad tą ustawą mamy do czynienia z dwoma skandalami.

Pani Poseł! Nie było żadnej długiej dyskusji. Pierwszym skandalem jest więc to, że posiedzenie połączonych komisji: Komisji Obrony Narodowej i Komisji Zdrowia było pozbawione realnej dyskusji.

(Poseł Joanna Kluzik-Rostkowska: 2 godziny, panie pośle. 2 godziny.)

Posłowie nie mogli normalnie, swobodnie się wypowiedzieć. Była jedna tura. Można było zadać pytania. Minister na te pytania nie odpowiedział, zignorował je przy braku reakcji przewodniczącej komisji. Nie można było dopytywać ani zwracać uwagi na nieścisłości itd. To nie były komisje sejmowe. To była farsa. Jestem tym faktem oburzony w dwójnasób. Tak nie powinien w Sejmie przebiegać proces prac legislacyjnych nad żadną ustawą, tym bardziej gdy rozmawiamy o tak zasadniczej sprawie, która powinna nas łączyć. Akurat kwestia tego, że potrzebujemy wojskowej służby zdrowia, nie podlega żadnej dyskusji, bo nie tylko jej potrzebujemy, ale także potrzebujemy dzisiaj rewolucji w tym obszarze. Musimy nadążyć za potrzebami pola walki. Potrzebujemy nowych technologii. Potrzebujemy kadr. I tak jak za rządów Zjednoczonej Prawicy podwoiliśmy liczebność Sił Zbrojnych, tak teraz zmierzamy do tego, żeby ta liczebność była 3-krotnie większa niż liczebność armii, którą zastaliśmy po pierwszych rządach Platformy Obywatelskiej. Tak samo powinniśmy zwiększać liczebność i potencjał wojskowej służby zdrowia. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości.

Nie ma też wątpliwości co do tego, że mamy w istocie do czynienia z zapaścią kadrową wojskowej służby zdrowia. Tu także nie ma sporu. Dzisiaj ukompletowanie etatów lekarzy wojskowych jest po prostu na dramatycznie niskim poziomie. Dlatego się dziwię, że państwo, mówię o koalicji rządzącej, pomimo oczywistych potrzeb cenzurujecie dyskusję i doprowadzacie do sytuacji, w której spieramy się nie w tym momencie, w którym powinniśmy. A jest o co się spierać w tej ustawie. Chodzi nie o to, czy dzisiaj potrzebujemy większej liczby lekarzy wojskowych i czy wojskowa służba zdrowia jest potrzebna, tylko o to, czy państwo realnie odpowiadacie na te potrzeby.

Gdyby można było o tym podyskutować w komisji, to może nie musiałbym czytać kilku stanowisk, które warto tutaj przytoczyć. Mowa chociażby o oficjalnym stanowisku Uniwersytetu Warszawskiego w sprawie tej ustawy: Uniwersytet Warszawski z najwyższą starannością przeanalizował projekt ustawy i wyraża krytyczne stanowisko wobec proponowanych rozwiązań. Choć dostrzegamy potrzebę wzmocnienia potencjału medycyny wojskowej oraz poprawy systemu zabezpieczenia medycznego Sił Zbrojnych, uważamy, że reakcja ustawodawcza w obecnym kształcie budzi poważne zastrzeżenia prawne, ustrojowe i etyczne. Zamiast pospiesznego tworzenia nowej uczelni wojskowej należy rozważyć alternatywne rozwiązania itd., itd. To stanowisko liczy pięć stron. Serdecznie wszystkich państwa posłów zachęcam do przeczytania tego stanowiska, bo ono jest bardzo ciekawe merytorycznie. Jest w nim pokazana rola Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie.

Przywołam też wywiad z panem generałem broni prof. Grzegorzem Gielerakiem.

(Poseł Radosław Lubczyk: Siedzi tam.)

Fragment z "Rzeczpospolitej": Warto mieć na uwadze, że inicjatywa reaktywacji WAM nie tylko może nie rozwiązać obecnych problemów kadrowych, ale także może wręcz je pogłębić. Projekt ten wiąże się bowiem z wysokimi kosztami wejścia oraz ryzykiem rozproszonych zasobów budżetowych MON. Ten wywiad również jest bardzo ciekawy w szerszym kontekście.

Szanowni Państwo! Dlaczego ta ustawa jest nieprzemyślana? Ano dlatego, że prowadzicie państwo dzisiaj eksperyment na żywym organizmie Polskich Sił Zbrojnych i wojskowej służby zdrowia. Polega on na tym, że chcecie odtwarzać Wojskową Akademię Medyczną w oparciu o fundament wyłącznie szlachetnych tradycji. Super. Szkoda, że zlikwidowano to za rządów SLD i PSL-u w 2002 r. To jednak za mało. Czego się dowiedzieliśmy dzięki pytaniom, które zadawaliśmy w czasie pogłębionej rozmowy prowadzonej przez dłuższy czas w podkomisji obrony narodowej i spraw społecznych w wojsku? Tego, że kadra ma pochodzić głównie z Warszawy i że nie ma szpitala wojskowego w Łodzi. Na jakiej więc podstawie państwo chcecie to tworzyć? Czy to nie jest tak, że w gruncie rzeczy efekt będzie taki, że przedłużycie ten proces? W systemie nie będziemy mieli lekarzy jeszcze przez kilkanaście lat, za to rozproszymy zasoby, wydamy masę pieniędzy i polskie Siły Zbrojne nie ruszą ani o krok przez najbliższe kilkanaście lat, jeśli chodzi o ten potencjał. Może chodzi tylko o jedną rzecz, szanowni państwo. Otóż nadzorującemu wojskową służbę zdrowia wiceministrowi Cezaremu Tomczykowi jako szefowi łódzkich struktur Platformy Obywatelskiej czy Koalicji Obywatelskiej bardzo zależy dzisiaj na tym, żeby konkretnie tam powstała ta akademia. (Dzwonek)

(Poseł Elżbieta Anna Polak: Uderz w stół...)

Dla mnie to jest trochę za słaby argument.

Ostatnie zdanie, panie marszałku.

Taki tweet zamieścił pan minister. Jedynie podkreślił w czołówce tej ustawy datę utworzenia i miasto Łódź. Nie jest to wystarczający argument do tego, żebyśmy tworzyli dzisiaj tę uczelnię tylko dlatego, że ma ona być w mieście pana ministra Tomczyka.

Kończąc, panie marszałku, składam poprawki do omawianego projektu ustawy, zmierzające do utworzenia Wojskowej Akademii Medycznej na bazie dzisiaj istniejących struktur - i infrastruktury, i zasobów kadrowych - Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie. Bardzo proszę o przyjęcie tych poprawek. Dziękuję za uwagę. (Oklaski)