Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrywany dziś projekt dotyczy ludzi, którzy po powodzi z września 2024 r. wciąż próbują wrócić do normalnego życia. Bo skutki powodzi nie kończą się razem z cofnięciem wody. Dla wielu rodzin to nadal codzienność: remonty, odbudowa domów, walka o odzyskanie poczucia bezpieczeństwa, a często również ogromne koszty i stres związany z utratą dorobku życia. Dlatego przedłużenie zwolnienia z podatku od darowizn przeznaczanych na usuwanie skutków powodzi oceniam pozytywnie. Państwo nie powinno pobierać podatku od pomocy kierowanej do osób poszkodowanych przez klęskę żywiołową.

Projekt odpowiada także na realny problem praktyczny. Rząd sam przyznaje w uzasadnieniu, że skala zniszczeń była tak duża, iż wielu mieszkańców nie zdążyło zakończyć odbudowy do końca 2025 r. Część rodzin nadal mieszka w trudnych, tymczasowych warunkach, a odbudowa przebiega etapami - często zależnie od tego, kiedy uda się zdobyć środki lub pomoc. Dobrze więc, że projekt przewiduje możliwość dalszego korzystania ze zwolnienia także dla darowizn przekazanych i wykorzystanych w 2026 r. To rozwiązanie rozsądne i potrzebne społecznie.

Ale ten projekt pokazuje również coś więcej. Pokazuje, że pomoc po katastrofach naturalnych musi być długofalowa, a nie ograniczona do pierwszych tygodni po tragedii. Największe problemy bardzo często zaczynają się dopiero wtedy, gdy kończy się medialne zainteresowanie, a ludzie zostają sami z kosztami odbudowy, kredytami i niepewnością jutra. Dlatego warto traktować tę ustawę nie tylko jako zmianę podatkową, ale jako element odpowiedzialności państwa wobec obywateli dotkniętych klęską żywiołową.

Jednocześnie warto postawić pytanie, czy państwo wyciąga z takich sytuacji wnioski na przyszłość - zarówno w zakresie systemu pomocy kryzysowej, jak i szybkości odbudowy infrastruktury lokalnej, mieszkań czy miejsc pracy. Bo solidarność nie może kończyć się na deklaracjach.