Wystąpienie: Iwona Maria Kozłowska

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Są takie karty naszej historii, o których przez lata milczano: historie dzieci, które zamiast bezpiecznego domu zobaczyły step Kazachstanu, historie ludzi, którym próbowano odebrać nie tylko ojczyznę, ale także godność i nadzieję. 90 lat temu sowiecki reżim rozpoczął masową deportację Polaków zamieszkujących tereny ówczesnej sowieckiej Ukrainy. Tysiące niewinnych osób zostały siłą wywiezione do Kazachstanu i pozostawione w nieludzkich warunkach. Ludzi tych uznano za element niepewny tylko dlatego, że byli Polakami. Pielęgnowali swoją kulturę, język i wiarę. A jednak mimo cierpienia i upokorzenia Polacy nie stracili swojej tożsamości. Przez dziesięciolecia przekazywali swoim dzieciom język, tradycję i pamięć o ojczyźnie. Wielu potomków deportowanych wróciło do wolnej Polski dopiero po upadku Związku Radzieckiego. Wielu nadal mieszka w Kazachstanie, pozostając częścią polskiej wspólnoty narodowej.

Dzisiejsza uchwała jest wyrazem pamięci i szacunku wobec wszystkich ofiar deportacji. (Dzwonek) Naszym obowiązkiem jest mówić prawdę o tych wydarzeniach i strzec pamięci o rodakach, którzy cierpieli tylko dlatego, że nigdy nie wyrzekli się polskości. Dziękuję bardzo. (Oklaski)