Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Od kilku lat obserwujemy bardzo niepokojące zjawisko w polskiej edukacji. Ministerstwo Edukacji Narodowej co roku ogłasza kolejne "priorytety", "kompetencje przyszłości", "dobrostan", "odporność społeczną", "higienę cyfrową", "edukację zdrowotną", "bezpieczeństwo", "sztuczną inteligencję" i wiele innych ambitnie brzmiących kierunków polityki oświatowej państwa. Brzmi to dobrze, problem polega jednak na tym, że coraz częściej są to oczekiwania bez narzędzi, obowiązki bez wsparcia i hasła bez realnej oceny skuteczności.

Polska szkoła ma dziś nie tylko uczyć. Ma również rozwiązywać kryzysy psychiczne, przeciwdziałać przemocy, edukować zdrowotnie, walczyć z uzależnieniami, budować odporność społeczną, wdrażać sztuczną inteligencję, integrować uczniów z różnych środowisk i odpowiadać na kolejne wyzwania społeczne.

Jednocześnie nie zmniejsza się podstawy programowej, nie ogranicza się biurokracji. Nie przybywa czasu, nie przybywa pieniędzy, nie przybywa specjalistów. I tutaj pojawia się fundamentalne pytanie: Jak można mówić o dobrostanie ucznia, nie dbając o dobrostan nauczyciela? Jak można mówić o odciążaniu szkół, jednocześnie nakładając na nie kolejne obowiązki, sprawozdania, szkolenia i dokumentację? Jak można wymagać realizacji coraz większej liczby zadań, nie przedstawiając twardych danych potwierdzających skuteczność działań realizowanych w latach poprzednich?

Mam wrażenie, że państwo próbuje dziś naprawiać wszystkie problemy społeczne za pomocą szkoły. Jeżeli zawodzi system ochrony zdrowia psychicznego, kierujemy zadania do szkoły. Jeżeli pojawiają się problemy społeczne, kierujemy zadania do szkoły. Jeżeli chcemy rozwiązać problemy zdrowotne, cyfrowe czy wychowawcze, również kierujemy je do szkoły. W efekcie szkoła staje się instytucją odpowiedzialną za wszystko, a przez to coraz trudniej jej realizować swoje podstawowe zadanie: skutecznie uczyć.

Dlatego apeluję do Ministerstwa Edukacji Narodowej o przedstawienie rzetelnej oceny skuteczności dotychczasowych kierunków polityki oświatowej państwa, ograniczenie biurokracji oraz zapewnienie szkołom realnego wsparcia organizacyjnego i finansowego. Polska szkoła potrzebuje dziś mniej sloganów, mniej prezentacji i mniej politycznego marketingu. Potrzebuje stabilności, przewidywalności i szacunku dla pracy nauczycieli, dyrektorów oraz wszystkich pracowników oświaty. Dziękuję bardzo.