Wystąpienie: Krzysztof Truskolaski

Bardzo dziękuję.

Pani Marszałek! Panie Ministrze! Pan poseł Szynkowski mówił, że czas mu się kończy. Panie pośle, pana czas już się skończył. (Oklaski)

(Poseł Paweł Jabłoński: A twój też się skończył.)

Na szczęście nie jest pan ministrem do spraw Unii Europejskiej, bo wtedy, gdy pan nim był, Polska przeżywała swój najgorszy czas w Unii Europejskiej. Byliśmy najsłabsi. Teraz jesteśmy liderem Unii Europejskiej i prezydencja polska, prezydencja duńska, prezydencja cypryjska właśnie to pokazują. (Poruszenie na sali, dzwonek) A za waszych czasów nie mogliśmy nic.

Ale wrócę do meritum. Debata nad informacją dotyczącą udziału Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej podczas prezydencji duńskiej pokazuje jedno bardzo wyraźnie: Europa znajduje się dziś w momencie głębokiej przebudowy swojej polityki bezpieczeństwa, gospodarki i odporności demokratycznej. Polska musi być jednym z państw, które ten kierunek współtworzą, a nie jedynie obserwują. Duńska prezydencja realizowała dwa główne hasła: bezpieczna Europa oraz konkurencyjna i zielona Europa. Z perspektywy Polski należy podkreślić, że wiele z tych działań stanowiło kontynuację priorytetów wypracowanych wcześniej przez polską prezydencję w Radzie Unii Europejskiej. To pokazuje, że Polska potrafi skutecznie wyznaczać agendę europejską.

Najważniejszą sprawą pozostaje oczywiście bezpieczeństwo. Wojna na Ukrainie nadal definiuje europejską politykę. Polska konsekwentnie wspierała działania prowadzące do utrzymania silnej presji politycznej i gospodarczej na Rosję. W czasie prezydencji duńskiej przyjęto 18. i 19. pakiety sankcji wobec Rosji. To są decyzje ważne. To są decyzje ograniczające możliwości finansowania rosyjskiej machiny wojennej. Polska od początku jest liderem polityki sankcyjnej w Unii Europejskiej i te dokumenty to jasno potwierdzają.

Równolegle trwały prace nad rozwojem europejskiego przemysłu obronnego. Polska aktywnie uczestniczyła w negocjacjach dotyczących programu EDIP oraz działań wynikających z mapy drogowej europejskiej obronności do roku 2030. Co istotne, Polska zabiegała o uwzględnienie specyfiki krajowych sektorów obronnych i sprzeciwiała się rozwiązaniom mogącym ograniczać nasze bezpieczeństwo dostaw.

Bardzo ważnym obszarem była również polityka migracyjna. Polska konsekwentnie sprzeciwiała się rozwiązaniom opartym na przymusowej relokacji migrantów. Jednocześnie popierała działania służące skuteczniejszej ochronie granic zewnętrznych Unii Europejskiej. Dzięki działaniom Polski Komisja Europejska uznała nasz kraj za państwo znajdujące się pod szczególną presją migracyjną, co doprowadziło do całkowitego zwolnienia Polski z mechanizmu solidarnościowego. Oznacza to, że Polska nie będzie zobowiązana ani do relokacji migrantów, ani do wpłat finansowych w tym mechanizmie. To pokazuje, że twarda, konsekwentna polityka może przynosić konkretne efekty negocjacyjne na poziomie europejskim.

Drugim wielkim obszarem była konkurencyjność europejskiej gospodarki. Tutaj Polska słusznie wskazywała, że Europa nie może przegrać globalnej rywalizacji przez nadmierne regulacje, biurokrację i zbyt kosztowną politykę klimatyczną. Dlatego należy pozytywnie ocenić działania dotyczące pakietów uproszczeniowych, tzw. Omnibusów, które ograniczają obciążenia administracyjne dla przedsiębiorców i rolników. Polska aktywnie wspierała rozwiązania korzystne dla małych i średnich przedsiębiorstw, a także uproszczenia dla sektora rolnego.

Jednocześnie Polska konsekwentnie podkreślała potrzebę bardziej pragmatycznej polityki klimatycznej. W trakcie prac nad wizją europejskiego prawa klimatycznego nasz kraj zabiegał o większą elastyczność oraz uwzględnienie realnych możliwości technologicznych i gospodarczych państw członkowskich. Trzeba to powiedzieć jasno: transformacja energetyczna nie może odbywać się kosztem bezpieczeństwa energetycznego przemysłu i poziomu życia obywateli.

Polska aktywnie uczestniczyła również w dyskusjach dotyczących przyszłego budżetu Unii Europejskiej na lata 2028-2034. Nasz kraj podkreślał znaczenie polityki spójności, wspólnej polityki rolnej oraz inwestycji w obronność i mobilność wojskową. Polska sprzeciwiała się również propozycjom nowych obciążeń finansowych opartych m.in. ma ETS czy dodatkowych opłatach sektorowych.

Na uwagę zasługuje także polityka rozszerzenia Unii Europejskiej. Polska konsekwentnie wspiera proces integracji Ukrainy i Mołdawii z Unią Europejską, traktując rozszerzenie jako inwestycję w bezpieczeństwo całego kontynentu. Jednocześnie jasno wskazujemy, że proces ten musi uwzględniać interesy państw członkowskich, zwłaszcza w obszarach wrażliwych, takich jak rolnictwo czy transport.

Szanowni Państwo! Europa potrzebuje dziś mniej ideologii, a więcej realizmu. Potrzebuje silnych granic nowoczesnej gospodarki (Dzwonek), odporności demokratycznej i skutecznej polityki bezpieczeństwa. Polska jest jednym z liderów tej zmiany. Dziękuję bardzo, panie ministrze, za tę prezydencję. (Oklaski)