Wystąpienie: Krzysztof Habura

Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! W bieżącym roku przypada 100. rocznica urodzin Aliny Szapocznikow, jednej z najwybitniejszych polskich rzeźbiarek XX w. Choć światowe uznanie przyszło do niej z opóźnieniem, dziś nie ma wątpliwości, że należała do grona artystów wyprzedzających swoją epokę. Ta kobieta o wątłym ciele, ale obdarzona nieprzeciętną urodą, nosiła w sobie imperatyw, że musi interweniować przeciw całemu złu tego świata, którego okrucieństw doświadczyła osobiście jako ocalała z Holokaustu. Jej twórczość była świadectwem niezwykłej odwagi artystycznej i osobistej. Przez całe życie mierzyła się z doświadczeniem kruchości ludzkiego ciała, czyniąc z niego centralny temat swojej sztuki. Od tradycyjnych technik rzeźbiarskich przeszła do pionierskich eksperymentów z nowoczesnymi materiałami, nieustannie poszukując nowych środków wyrazu.

Szapocznikow dzieliła swoją karierę między Polskę, Europę Zachodnią i Amerykę. Jej dzieło pozostaje rozproszone, a tylko nieliczne rzeźby znajdują się w najważniejszych polskich muzeach. Jednocześnie jej prace od lat są prezentowane w czołowych instytucjach artystycznych świata, a zainteresowanie nimi stale rośnie. To dowód na to, że polska kultura współtworzyła najważniejsze nurty współczesnej sztuki i uczestniczyła w globalnej debacie na temat człowieka, pamięci i doświadczenia XX w. Twórczość Aliny Szapocznikow jest również świadectwem historii pokolenia naznaczonego wojną i zagładą. Jako ocalała z Holokaustu potrafiła nadać osobistym doświadczeniom wymiar uniwersalny, tworząc dzieła mówiące o ludzkiej godności, cierpieniu i sile przytrwania.

Jedną trzecią swojego krótkiego życia Szapocznikow spędziła w moich rodzinnych Pabianicach, gdzie uczęszczała do szkoły, do której później chodziłem również ja. Dlatego czuję szczególny obowiązek (Dzwonek) upominania się o jej pamięć. Jej twórczość i życie pozostają wzorem niezłomności, odwagi oraz wierności wartościom humanistycznym.

Wicemarszałek Dorota Niedziela:

Dziękuję bardzo, panie pośle.

Poseł Krzysztof Habura:

Wysoki Sejmie! Każda forma upamiętnienia tej wybitnej artystki, w tym wystawa w naszym Sejmie, będzie wyrazem uznania dla jej dorobku i przypomnieniem, że nie pozostajemy obojętni wobec ludzi, którzy swoją pracą wzbogacili nasze wspólne kulturowe dziedzictwo. (Oklaski)