Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Pytania

1. W jaki sposób rząd zamierza zagwarantować, że koordynator będzie realnym wsparciem dla osoby starszej i jej rodziny, a nie wyłącznie kolejną funkcją administracyjną w istniejącej strukturze?

2. W jaki sposób rząd zamierza zapewnić, aby nowe rozwiązania nie były tylko zmianą organizacyjną, ale realnie poprawiały poczucie bezpieczeństwa tych osób?

3. Jak rząd zamierza dopilnować, aby ta współpraca rzeczywiście działała w praktyce, a osoba potrzebująca opieki nie była odsyłana od jednej instytucji do drugiej?

4. W jaki sposób państwo zamierza rozwijać usługi lokalne, aby osoby starsze mogły jak najdłużej pozostawać w swoim domu i swojej społeczności?

5. W jaki sposób rząd zamierza zapewnić, aby bon senioralny trafiał przede wszystkim do osób, które naprawdę nie mają zaspokojonych podstawowych potrzeb życia codziennego?

6. Jak rząd zamierza zadbać, aby usługi finansowane z bonu były dostępne nie tylko formalnie, ale faktycznie - także w mniejszych gminach, na terenach wiejskich i w miejscach, gdzie już dziś brakuje osób do pracy w opiece?

7. W jaki sposób rząd zamierza zapewnić, że opiekunowie nieformalni otrzymają realną pomoc, a nie tylko katalog możliwych działań zapisanych w ustawie?

8. W jaki sposób rząd zamierza sprawić, aby dane z monitoringu przekładały się na konkretne decyzje, finansowanie i poprawę dostępności opieki?

9. W jaki sposób rząd zamierza zapewnić stabilne finansowanie tych zadań, aby ich realizacja nie zależała od kondycji finansowej konkretnego powiatu?

10. W jaki sposób rząd zamierza wykorzystać te informacje do tworzenia realnej polityki senioralnej, a nie tylko corocznego sprawozdania?

11. Jakie konkretne mierniki rząd zamierza przyjąć, aby ocenić, czy ustawa poprawiła dostępność, jakość i koordynację opieki długoterminowej?