Wystąpienie: Grzegorz Lorek

16 stycznia 1919 r. stanowisko premiera rządu RP objął Ignacy Jan Paderewski. Cieszący się powszechnym szacunkiem światowej sławy pianista rozpoczynał bardzo trudną misję, której celem miało być zjednoczenie podzielonego politycznie kraju i uznanie rządu odradzającej się Rzeczypospolitej.

Urodził się w Kuryłówce, w małej wiosce na Podolu. Skłonność do muzyki przejawiał już w wieku 3 lat. Ojciec Ignacego był przekonany o talencie syna i zainwestował w przyszłego wirtuoza fortepianu. Paderewski już jako 20-latek wyjechał za granicę i dzięki wsparciu Heleny Modrzejewskiej, zachwyconej jego talentem, mógł kontynuować naukę na najlepszych akademiach muzycznych Europy.

Szybko zyskał sławę i uznanie na całym świecie. Na jego recitalach można było spotkać nawet koronowane głowy. Ze sławą przyszły również pieniądze, którymi Paderewski chętnie się dzielił, co wtedy i dziś jest ważnym przymiotem. W 1915 r. razem z Henrykiem Sienkiewiczem założył w Vevey Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Kiedy w tym samym roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, wyrósł na ideowego przywódcę Polonii amerykańskiej.

Swoje szerokie kontakty za oceanem Ignacy Jan Paderewski wykorzystał na rzecz rodaków - był ambasadorem nieistniejącego państwa.

Za pośrednictwem płk. Edwarda Mandella House'a poinformował prezydenta Woodrowa Wilsona o sytuacji w Polsce, o polityce zaborców i dramacie Polaków. Dzięki wielkiej aktywności Paderewskiego prezydent Wilson w słynnym orędziu z 22 stycznia 1917 r. powiedział wyraźnie o prawie Polski do niepodległości. 1,5 roku później jeden ze sformułowanych przez Wilsona 14 punktów traktatu pokojowego mówił o konieczności powstania niepodległego państwa polskiego z dostępem do morza.

Kiedy po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Paderewski wracał do kraju, witany był jako symbol odrodzenia ojczyzny. Jego przyjazd do Poznania stał się pretekstem do wybuchu powstania wielkopolskiego.

Uznanego na świecie pianistę i kompozytora, orędownika sprawy polskiej niepodległości na świecie 16 stycznia 1919 r. naczelnik państwa Józef Piłsudski powołał na stanowisko prezesa Rady Ministrów oraz ministra spraw zagranicznych i delegata polskiego na konferencję pokojową w Paryżu. W przekonaniu Piłsudskiego Paderewski gwarantował zasypanie podziałów między prawicą i lewicą w tak ważnym dla Polski momencie.