Wystąpienie: Aleksander Miszalski

Pani Marszałek! Pani Minister! Szanowni Goście! Wysoka Izbo! Bardzo się cieszę, że dzisiaj procedujemy nad tym projektem. Po pierwsze, oczywiście pozdrawiam wszystkich gości na galerii. Po drugie, bardzo dziękuję tym wszystkim osobom, które zaangażowały się w zbieranie podpisów pod tym projektem. W ostatnim czasie bardzo dużo osób do mnie pisało osobiście w tej sprawie.

Przeczytam trzy wiadomości. Pani Urszula z Krakowa: Znam osobę, która musi brać pożyczki, bo ma tylko rentę, a do wypłaty musi przeżyć. Często mówi, że wolałaby umrzeć. Pani Julia: Znam osobę z całościowymi zaburzeniami rozwoju. Nikt nie chce jej zatrudnić. Ma tylko rentę. Tak się nie da żyć. I pan Jakub z Krakowa: Chciałbym, by te osoby godnie żyły, miały wyższe renty. Zwlekanie przez wiele lat z podwyższeniem rent to było okrucieństwo.

Pani Urszulo, pani Julio, panie Jakubie, czas okrucieństwa się skończył. Wszystkie osoby z niepełnosprawnościami czekały na tę zmianę z nadzieją, państwo posłowie. W końcu na szczęście się doczekały. Już nikt nie będzie, tak jak państwo, was obrażać, odbierać wam godności, trzymać was za kotarami. Szczęśliwej Polski już czas. Dziękuję. (Oklaski)

(Głos z sali: Brawo!)