Wystąpienie: Henryk Szopiński

Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Problem, na który chciałbym zwrócić uwagę Wysokiej Izby, dotyczy pracodawców, a w większości rzemieślników, którzy przygotowują młodocianych uczniów do zawodu. Instrumentem ekonomicznym zachęcającym pracodawców do kształcenia uczniów jest dofinansowanie kosztów kształcenia.

Kwestie dofinansowania wynagrodzeń opiekunów praktyk zawodowych w szkołach prowadzących kształcenie zawodowe reguluje art. 122 ustawy oświatowej. Zgodnie z tym przepisem szkoły te przekazują podmiotom przyjmującym uczniów na praktyczną naukę zawodu środki finansowe umożliwiające uczniom odbycie praktycznej nauki zawodu zakończonej egzaminem czeladniczym. Jednak istnieje ścisły związek między zdaniem tych egzaminów a możliwością uzyskania dofinansowania przez przedsiębiorców. Aby pracodawca mógł uzyskać takie dofinansowanie, uczniowie muszą ukończyć szkołę i zdać egzamin czeladniczy. Szkopuł w tym, że przedsiębiorcy otrzymują wsparcie tylko wtedy, gdy uczniowie uzyskają pozytywny wynik końcowy ze wszystkich obowiązkowych przedmiotów oraz egzaminu czeladniczego. W praktyce jest tak, że o ile młodociany dobrze przygotowany do wykonywania zawodu egzamin czeladniczy najczęściej zdaje, to już pozostałe egzaminy obowiązkowe niekoniecznie. Również według statystyk niepokojący staje się fakt, że zwiększa się tendencja do nieprzystępowania młodocianych do egzaminu czeladniczego. To sprawia, że pracodawca, rzemieślnik w takich wypadkach traci prawo do ubiegania się o wypłatę dofinansowania kosztów kształcenia. W efekcie z roku na rok zmniejsza się liczba pracodawców gotowych kształcić młodzież w różnych zawodach. W konsekwencji oznacza to w następnych latach brak wykwalifikowanych rąk do pracy i wymierne straty dla gospodarki. Niezbędne jest zatem rozpoczęcie dyskusji na ten temat i być może modyfikacja przepisów art. 122 ustawy oświatowej, aby zapobiec degradacji kształcenia zawodowego i praktycznej nauki zawodu. Dziękuję bardzo. (Oklaski)