Wystąpienie: Zbigniew Bogucki

Dziękuję bardzo.

Szanowna Pani Marszałek! Wysoki Sejmie! Szanowna Pani Rzecznik! Truizmem będzie twierdzenie, że wszyscy powinniśmy troszczyć się o dzieci bez względu na ich wyznanie, pochodzenie, bez względu na to, kim są ich rodzice. Dzisiaj państwo koncentrujecie się na krytyce byłego już rzecznika. Myślę, że trzeba patrzeć w przyszłość. Pani rzecznik już od kilku miesięcy, na pewno kilkunastu tygodni pełni swoją funkcję. Państwo także tworzycie rząd od blisko 100 dni. Mam takie pytania: Jakie konkretne rozwiązania są planowane i jakie są już procedowane przez panią rzecznik, ale także przez nowy rząd? Przypomnę, że bardzo wiele można powiedzieć, bardzo wiele można obiecywać, ale liczy się to, co jest zrealizowane, co się dzieje. Nie znam żadnego projektu dotyczącego praw dzieci. Nie znam żadnego projektu dotyczącego np. psychiatrii dziecięcej. Choć muszę powiedzieć, chociażby na podstawie statystyk ze Szczecina, że kilkukrotnie wzrosły środki finansowe na psychiatrię dziecięcą. Oczywiście to jest problem, ale mówienie, że psychiatria była niedofinansowana, jest po prostu nieprawdą.

Szanowni Państwo! Dzisiaj odpowiedzialność jest po stronie rządu i po stronie pani rzecznik. Trzeba patrzeć na to, jak pomagać dzieciom, jak pomagać rodzicom. I ostatnia rzecz: najlepszym, największym rzecznikiem dziecka jest zawsze rodzic, który się nim opiekuje. Państwo i rzecznik praw dziecka mają podejmować działania dopiero wówczas, kiedy mamy do czynienia z pewnymi trudnościami. Rzecznik nie ma być inkwizytorem, tylko ma być pomocą, ma wyciągnąć pomocną dłoń po to, żeby dziecko wychowywało się (Dzwonek) w rodzinie biologicznej, żeby miało wsparcie biologicznych rodziców i swojego otoczenia. Dziękuję bardzo. (Oklaski)