Wystąpienie: Tadeusz Samborski

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W roku, w którym obchodzimy 100-lecie przyznania Nagrody Nobla Władysławowi Stanisławowi Reymontowi, przytoczę jedno motto jego autorstwa. Mówi to motto o tym, że marzenia są z tej samej przędzy co i rzeczywistość, czyli o tym, że trzeba mieć odwagę, stawiać wysoko poprzeczkę wymagań, stawiać sobie szczytne cele i marzyć o realizacji tych celów. Takie marzenia miała śp. Bożena Konikowska. Marzyła o tym, aby polski ruch regionalistyczny był dobrze zorganizowany, silny, skuteczny.

Kilka dni temu regionaliści polscy i najbliżsi przyjaciele na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie pożegnali Bożenę Konikowską, która przez kilka ostatnich lat była przewodniczącą Rady Krajowej Ruchu Stowarzyszeń Regionalnych Rzeczypospolitej Polskiej. Jej aktywność społeczna była jakości najwyższej próby. Była to postać niezwykle szlachetna, żarliwa patriotka, życzliwa ludziom. Prywatnie rzecz biorąc, można powiedzieć, że była to dama polskiego regionalizmu, z natury urocza, z nawyków elegancka, w stylu salonów przedwojennego Poznania, z którego pochodziła, przedwojennego Lwowa i przedwojennej Warszawy.

Śp. Bożena Konikowska całym swoim szlachetnym życiem zasłużyła na honor pośmiertnego wspomnienia z mównicy Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, co niniejszym czynię. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)