Wystąpienie: Marek Rząsa

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Nawet w najbardziej koszmarnych myślach nie sądziłem kiedykolwiek, że przyjdzie mi tutaj, z tej mównicy, mówić o najpiękniejszym przymiocie polskiego narodu - o solidarności, ale o solidarności w kontekście i w obliczu śmierci. Na początku kwietnia w wyniku izraelskiego ataku zginęli wolontariusze organizacji World Central Kitchen. Wśród ofiar był Polak, Damian Soból, mieszkaniec Przemyśla, mojego, naszego pięknego Przemyśla.

Śmierć Damiana i pozostałych wolontariuszy wstrząsnęła opinią publiczną nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. W sposób oczywisty jest też największym chyba dramatem dla jego rodziny, dla jego bliskich, dla jego znajomych i przyjaciół, dla wszystkich mieszkańców, całej społeczności mojego miasta Przemyśla. Miasta, któremu prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski nadał tytuł Miasta Ratownika w hołdzie za to, co robili jego mieszkańcy, za co dzisiaj chciałbym im bardzo serdecznie podziękować.

Damian był młodym, aktywnym człowiekiem, uśmiechniętym, gotowym nieść pomoc innym. Każdy, kto go poznał - a ja miałem zaszczyt poznać go osobiście, wprawdzie bardzo krótko i przelotnie, na kilka słów, ale ten zaszczyt pozostanie mi do końca życia - wie, że zawsze przedkładał potrzeby innych ludzi nad swoje dobro, nie dbał o poklask, liczyło się dla niego tylko to, żeby udzielać pomocy innym ludziom.

Gdy w 2022 r. Rosja haniebnie napadła na Ukrainę, a do Polski zaczęły napływać niezliczone rzesze uchodźców, Przemyśl stał się pierwszym miastem, stał się miastem centrum światowego wolontariatu. To, co wtedy pokazali mieszkańcy Przemyśla, powinno być zapisane złotymi głoskami w polskiej historii. Damian jako jeden z pierwszych dołączył do tej grupy. I my pamiętamy - 4 kwietnia przy Zaułku Wolontariuszy. Zaułek Wolontariuszy stworzyliśmy z naszej inicjatywy, z inicjatywy Platformy Obywatelskiej, po to aby honorować, czcić takich ludzi. Do głowy nam nie przyszło, że kilka miesięcy później staniemy przy tym Zaułku Wolontariuszy po to, by oddać hołd mieszkańcowi Przemyśla Damianowi. Tysiące mieszkańców Przemyśla przyszło z zapalonymi zniczami, by podziękować Damianowi.

W pierwszych dniach konfliktu Damian nawiązał ścisłą współpracę z World Central Kitchen, która koordynowała dostawy żywności do Przemyśla, Medyki, Korczowej i innych miejsc. Kiedy po kilkunastu miesiącach część wolontariuszy wróciła do domu, do swoich obowiązków, Damian swoją misję postanowił kontynuować, nie zawieszać jej. Ruszył z pomocą humanitarną do Turcji, do Maroka, aby pomagać ludziom, których dotknęło trzęsienie ziemi. Nie był bierny wobec tego, co działo się w Gazie. Pojechał tam nieść pomoc ludziom i pojechał tam po to, żeby niestety znaleźć śmierć. W drodze powrotnej transport humanitarny został ostrzelany, nikt nie przeżył.

Dziś chciałbym panu premierowi i panu ministrowi spraw zagranicznych podziękować za natychmiastowe, bardzo mocne i stanowcze stanowisko Polski w tej sprawie.

Szanowni Państwo! Same słowa, choćby najbardziej stanowcze, nie wystarczą. Państwo polskie musi chronić swoich obywateli, państwo polskie musi być odpowiedzialne za swoich obywateli nawet po ich śmierci. I bardzo dziękuję. Chciałbym, panie ministrze, w tym miejscu zaapelować, abyście kontynuowali wszystkie te działania, które doprowadzą do szczegółowego zbadania okoliczności tej ohydnej zbrodni oraz ukarania winnych. Proszę również, aby nadal zapewniać rodzinie Damiana wszelką pomoc prawną, materialną, również tę, która będzie dotyczyć zadośćuczynienia. Aby otoczyć ją wszelką opieką, szczególnie teraz, w tym momencie, kiedy ciało Damiana znalazło się w Polsce.

Damianie! Polska, Podkarpacie, Przemyśl nigdy o tobie nie zapomną, nigdy nie zapomną o ofierze twojego życia. Twój ukochany Przemyśl będzie zawsze o tobie pamiętał. Cześć twojej pamięci! (Oklaski)