Wystąpienie: Tadeusz Samborski

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W moim oświadczeniu pojawi się kilkakrotnie słowo "niezgoda". Po raz pierwszy w poetyckiej strofie: Od sąsiedzkiej niezgody przy czerpaniu wody zachowaj nas, Panie. Realizując tę piękną maksymę, mieszkańcy wsi Hucisko i Miedziaki oddalonych ok. 12 km od Lwowa żyli w zgodzie ze swoimi ukraińskimi sąsiadami. Żyli w zgodzie, dopóki nie pojawiła się zbrodnicza ideologia Doncowa i Bandery. Realizując okrutne założenie tej doktryny, upowcy i ukraińscy sąsiedzi 12 kwietnia 1944 r. napadli na te wioski, mordując 140 osób. Ocalałych z tej straszliwej rzezi osiedlono w miejscowości Niezgoda kilkanaście kilometrów od Żmigrodu na Dolnym Śląsku.

Z inicjatywy miejscowych przesiedleńców, potomków tych właśnie Kresowian, sołtys tej miejscowości, Dariusz Gierus, oraz ci, którzy tę pamięć pragnęli zachować, wybudowali w tej wsi obelisk, na którym umieszczono nazwiska osób zamordowanych wówczas, w 1944 r. To piękna, wspaniała inicjatywa. W tym roku 14 kwietnia odbyła się piękna uroczystość, wspaniale zorganizowana właśnie przez sołtysa, który jest jednocześnie prezesem pięknego stowarzyszenia, które się nazywa "Nasza wieś Niezgoda". Podczas tej uroczystości padało to słowo "niezgoda". Niezgoda jako brak zgody, (Dzwonek) Na co? Na relatywizację ocen zbrodni i na wypłukiwanie pamięci o ofiarach zbrodni ludobójstwa z nurtu pamięci narodowej.

Wyrażam ogromne, szczere uznanie pod adresem pana Dariusza Gierusa, jego współpracowników i mieszkańców wsi Niezgoda za to, że w tak piękny sposób czczą pamięć o ofiarach ludobójstwa dokonanego w ich rodzinnych wioskach Hucisko i Miedziaki k. Lwowa. Dziękuję bardzo, panie marszałku. (Oklaski)