Wystąpienie: Marcin Józefaciuk

Stanowisko

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Poznański Czerwiec '56 zaczął się od spraw, które dla ludzi pracy były codziennością: od wynagrodzeń, norm produkcyjnych, warunków pracy, poczucia niesprawiedliwości i braku szacunku ze strony państwa.

Robotnicy Poznania nie wyszli na ulice dlatego, że chcieli zapisać się w historii. Wyszli, bo mieli dość systemu, który mówił o klasie robotniczej, a jednocześnie odbierał jej głos, godność i prawo do upominania się o elementarną sprawiedliwość.

28 czerwca 1956 r. protest ekonomiczny bardzo szybko stał się protestem w imię wolności. Hasła o chlebie, płacach i pracy połączyły się z hasłami przeciwko dyktaturze i zniewoleniu. Władza odpowiedziała tak, jak odpowiada system oparty na przemocy: wojskiem, czołgami, strzałami, zatrzymaniami, śledztwami i propagandą.

Uchwałę upamiętniającą bohaterów 70. rocznicy poznańskiego Czerwca należy poprzeć. To ważne, aby Sejm przypominał, że prawa pracownicze, wolność słowa, prawo do protestu i godność obywatela nie są abstrakcyjnymi hasłami. Za te wartości konkretni ludzie płacili zdrowiem, wolnością i życiem.

Szczególne miejsce w tej pamięci muszą mieć ofiary, ranni, represjonowani oraz ich rodziny. Wśród nich także najmłodsi, w tym Romek Strzałkowski, który stał się symbolem niewinnych ofiar tamtego dnia.

Poznański Czerwiec pokazał prawdziwą twarz władzy komunistycznej, ale pokazał też coś więcej: odwagę ludzi, którzy w najtrudniejszym momencie potrafili powiedzieć, że państwo nie może być silniejsze od ludzkiej godności.

Ta uchwała jest potrzebna nie tylko jako gest pamięci, ale także jako przypomnienie, że państwo musi słuchać ludzi pracy, szanować obywateli i nigdy nie może traktować społecznego sprzeciwu jak zagrożenia, które należy stłumić siłą.