Wystąpienie: Szymon Giżyński

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Stefan Żeromski to czynny, gorliwy polski patriota, wielce zasłużony dla odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r. Od października 1914 r. legionista Józefa Piłsudskiego. Swoim autorytetem wspomagał zarówno polskich żołnierzy na wojennym froncie z Rosją w 1920 r., jak i w tym samym czasie Polaków, mieszkańców Warmii i Mazur, podczas plebiscytu. Za wierną służbę ojczyźnie został uhonorowany Wielką Wstęgą Orderu Polonia Restituta.

Literacką twórczość autora "Syzyfowych prac", "Ludzi bezdomnych", "Popiołów" ukoronowało ostatnie arcydzieło "Wiatr od morza", którego pierwsze wydanie ukazało się w 1922 r., 3 lata przed śmiercią pisarza. Tak pisał o idei przewodniej "Wiatru od morza" Adolf Nowaczyński: Wielki pisarz w nowym swoim utworze daje retrospektywny, epopejowy, groźny obraz pangermańskiego drang nach osten i drapieżnej bezlitosnej nieludzkiej psychiki bynajmniej jeszcze niezdławionego krzyżactwa. Swoiste potwierdzenie żarliwego polskiego patriotyzmu i artyzmu "Wiatru od morza" nastąpiło ze strony Niemiec, które udaremniły przyznanie Stefanowi Żeromskiemu w 1924 r. Nagrody Nobla. Na niemieckie bowiem zamówienie ukazały się w europejskiej prasie wrogie wobec Polski recenzje, zarzucające arcydziełu Żeromskiego propagowanie polskiego imperializmu i germanofobii. Polską odpowiedzią na niemieckie knowania i szkalowania było przyznanie Stefanowi Żeromskiemu w grudniu 1924 r. za "Wiatr od morza" Państwowej Nagrody Literackiej i uhonorowanie wielkiego pisarza przyznaniem przez prezydenta Stanisława Wojciechowskiego apartamentu na Zamku Królewskim w Warszawie.

O Stefanie Żeromskim m.in. pisał Władysław Bukowiński: Macza on pióro naprawdę w gorącej krwi swego serca. Nie możemy się oprzeć myśli, że drugiego pisarza tej miary co Sienkiewicz przy sprzyjających warunkach możemy mieć za lat 10, przy mniej sprzyjających - za 50 lub 100, ale drugiego Żeromskiego nie będzie.

Stanisław Brzozowski: Świat jego zbudowany jest nie ze spostrzeżeń, lecz z czynów serca i sumienia.

Na koniec Henryk Markiewicz: Twórczość Stefana Żeromskiego kreowała heroiczne wzory osobowe, głosiła etykę maksymalistyczną, domagała się od jednostki całkowitego poświęcenia w imię takich wartości (Dzwonek) jak sprawiedliwość czy niepodległość narodowa. Tak pojęta etyka zawsze była i jest udziałem tylko nielicznych.

Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość będzie głosować za podjęciem uchwały w sprawie ustanowienia roku 2025 Rokiem Stefana Żeromskiego. Dziękuję. (Oklaski)