Wystąpienie: Klaudia Jachira

Dziękuję.

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Gdy patrzę na wylew antyukraińskiego hejtu, a co za tym idzie, prorosyjskich wypowiedzi pod każdym postem dotyczącym solidarności z siostrami i braćmi z Ukrainy lub gdy pytają mnie, skąd tyle agresji ze strony Polaków w stronę Ukraińców, przychodzą mi na myśl słowa wieszcza: "Nasz naród jak lawa,/ Z wierzchu zimna i twarda, sucha i plugawa,/ Lecz wewnętrznego ognia sto lat nie wyziębi;/ Plwajmy na tę skorupę i zstąpmy do głębi".

I tak myślę, że tą głębią, tym, co się nam naprawdę udało i co budzi nadzieję na społeczeństwo obywatelskie, są organizacje pozarządowe. Polski Zespół Humanitarny od samego początku wojny w Ukrainie niesie pomoc: leki, żywność, agregaty prądu i wyposażenie schronów. Założyli stację uzdatniania wody w Chersoniu i okolicznych przyfrontowych wioskach. Teraz trzeba było pojechać, sprawdzić, jak pracują te urządzenia, wymienić filtry. (Dzwonek) Gdy spytali, czy chcę z nimi pojechać, nie umiałam odmówić. Taka stacja to najważniejszy punkt w okolicy. Tutaj cywile i żołnierze mogą wyprać swoje rzeczy, pobrać czyste na zmianę, umyć się w ciepłej wodzie lub zabrać zapas wody zdatnej do picia. W całej Ukrainie są przerwy w dostawie prądu. W Kijowie często włączają tylko na 2-3 godziny w nocy, a tutaj, w takiej stacji, praca wre.

Wciąż uśmiechnięte kobiety zarządzające tym centrum żartują, że ich chłopcy wpadają tu jak do mamy. Twarze kobiet czasem tężeją, gdy przypominają sobie trwającą 9 miesięcy okupację ich wioski przez Rosjan. Nie chcą dużo mówić, tylko płaczą i dodają, że ich mąż lub syn nie przeżył. Gdy pytam jednego z żołnierzy mówiącego świetnie po polsku, czego potrzebują, odpowiada krótko: F-16 i F-35. Kobiety dodają: potrzebujemy dużej zamrażarki i lodówki. Jak cała wioska nie ma prądu, to ludzie mogliby przyjść do nas przechować żywność, a nam by to ułatwiło życie, bo mamy tutaj całą aprowizację. Tak sobie myślę, że z F-16 i F-35 może być ciężko, ale może uda nam się wspólnie zorganizować chociaż tę zamrażarkę. Nie zmienimy pewnie losów tej wojny, ale możemy zmienić życie tych ludzi i uczynić je odrobinę znośniejszym. Dziękuję polskim i ukraińskim wolontariuszom za to, że niosą pomoc na terenach przyfrontowych i udowadniają, że nasz wieszcz się nie mylił: może i z zewnątrz jesteśmy jak lawa, ale wewnątrz ogień wciąż płonie. (Oklaski)