Wystąpienie: Mariusz Krystian

Pytania

Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 50 lat temu zwykli polscy robotnicy stanęli naprzeciw totalitarnego państwa - bez broni, bez partii, bez struktur, z gołymi rękami i jednym żądaniem: żeby władza przestała ich okłamywać. Władza odpowiedziała tak, jak odpowiadają wszystkie władze, które boją się własnych obywateli: pałką, więzieniem, wyrokiem, zwolnieniem z pracy, a potem propagandą - bo robotników z Radomia trzeba było nazwać warchołami, żeby zagłuszyć własne sumienie - i krwią.

Jan Brożyna zginął pobity przez milicyjny patrol. Ks. Roman Kotlarz - duszpasterz, który ośmielił się modlić w intencji prześladowanych robotników, zapłacił za to życiem. Służba Bezpieczeństwa zadbała o to, żeby jego odwaga nie uszła bezkarnie. Niech te dwa nazwiska wybrzmią dziś w tej Izbie. Należy im się to. Ale historii nie zagłusza się propagandą i nie przykrywa się krwią ofiar.

Ci ludzie z hal Ursusa, z rafinerii w Płocku, z zakładów w Radomiu nie wiedzieli wtedy, że piszą pierwszy rozdział końca komunizmu w Polsce. Nie wiedzieli, że z ich protestu urodzi się KOR, z KOR-u "Solidarność", a z "Solidarności" - wolna Rzeczpospolita. Oni wiedzieli tylko jedno: że mają dość i że milczenie byłoby hańbą. To jest właśnie miara ich wielkości. Nie bohaterstwo z pomnika, zimne i odległe. Bohaterstwo z krwi i kości. Człowiek przy maszynie, który pewnego czerwcowego ranka postanowił, że dzisiaj nie wróci na halę, że dzisiaj wyjdzie na ulicę, że dzisiaj powie: nie.

Wysoka Izbo! Sejm Rzeczypospolitej oddaje dziś hołd ludziom, którzy zapłacili za naszą wolność wysoką cenę. Niech ta uchwała nie tylko świadczy o pamięci o przeszłości, ale też będzie przestrogą na przyszłość: władza, która gardzi obywatelem, zawsze w końcu staje przed jego sądem. I zawsze przegrywa.