Wystąpienie: Adrian Zandberg

Wysoka Izbo! Erozja bazy podatkowej, przynoszenie zysków tam, gdzie nie są one opodatkowane w ogóle albo są opodatkowane w symboliczny sposób, to jest patologia, która leży u źródeł niedofinansowania usług publicznych, która leży u źródeł tego, że nasze budżety publiczne i w naszym regionie, i w całej Europie - ale problem oczywiście ma charakter globalny - są dużo niższe niż potrzeby społeczne, które powinny zaspokajać. Nie jest to informacja, z którą OECD czy G7, G8 zetknęły się wczoraj czy przedwczoraj, bo prace nad tym, żeby tego byka wziąć za rogi, trwały - proszę mnie poprawić, panie ministrze - formalnie od 2013 r.

To, z czym mamy teraz do czynienia, czyli ta dyrektywa Rady, jest efektem tych prac, efektem, mówiąc szczerze, mocno rozczarowującym. Nie ma co tutaj opowiadać sobie baśni, że, tak jak padło w pewnym momencie, przyjęcie tych zasad w pełni wyeliminuje problem erozji bazy podatkowej i przenoszenia opodatkowania do jurysdykcji, w których są one opodatkowane w stopniu, mówiąc najdelikatniej, skromnym. Ograniczy - to prawda, i to jest dobra informacja. Aczkolwiek myślę, że liczba, o której pan minister wspomniał, to, co realnie zyskamy budżetowo na wprowadzeniu tych zasad - proszę mnie poprawić, mówił pan o 2500 mln zł, 2400 mln zł - dość dobrze pokazuje w jakimś sensie, że z dużej chmury oczekiwań, że zrobimy na skalę globalną system, który z tą patologią skończy, spadł ostatecznie mały deszcz. Bo wszyscy wiemy, że sama dziura w CIT w Polsce jest wielokrotnie większa.

Oczywiście te rozwiązania dotyczące grupy gigantów, dotyczące kwoty A i B, należy przyjąć i należy nad nimi pracować, ale należy je przyjąć bez budowania w samych sobie złudzenia, że w ten sposób rozwiązujemy problem: rozwój bazy podatkowej, że w ten sposób rozwiązujemy problem nieuczciwych praktyk biznesowych międzynarodowych korporacji. Do tego jeszcze niestety daleka droga.

Proszę państwa, nad tym projektem ustawy oczywiście należy pracować, należy nad nim procedować. Natomiast moim zdaniem to, co też powinno tutaj wybrzmieć, to to, że propozycje, które przedstawiają organizacje branżowe pracodawców, w tym Lewiatan, wydają się, mówiąc najdelikatniej, w skromnym stopniu być zgodne z przyjętą dyrektywą. W związku z tym ich przyjęcie, jak rozumiem, miałoby charakter publicystyczny, ale skończyłoby się po prostu tym, że na kolejnych etapach procedowania najzwyczajniej w świecie musiałyby z polskiego ustawodawstwa w taki czy inny sposób zniknąć.

Konkluduję, proszę państwa. Pracujmy oczywiście nad tą ustawą w komisji, ale jeśli chcemy na serio wziąć się za problem zbyt niskich dochodów budżetowych, to zerwijmy z tym tabu, które tej Izbie nie pozwala na to, żeby na serio porozmawiać o podniesieniu opodatkowania korporacji. Zerwijmy też z tym tabu, które każe w tej Izbie traktować ulgi w podatku korporacyjnym jako dobro samo w sobie. Te ulgi w podatku korporacyjnym na końcu oznaczają niedofinansowane szpitale, niedofinansowane szkoły - to, z czym w Polsce od lat się borykamy, a co jest konsekwencją polityki wiecznego głaskania płatników podatku korporacyjnego po głowie, kontynuowanej przez kolejne rządy po różnych stronach tej sali. Dziękuję. (Oklaski)