Wystąpienie: Grzegorz Płaczek

Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Kiedy umierał, już teraz błogosławiony, ks. Jerzy Popiełuszko, miałem 6 lat. Nie wiedziałem, co się dzieje, nie rozumiałem tego, ale pamiętam to, że moi rodzice w moim rodzinnym domu nazywali go symbolem, autorytetem, wzorem. Teraz rozumiem, dlaczego tak było, ponieważ przypominam sobie słowa "zło dobrem zwyciężaj". Nie wystarczy urodzić się człowiekiem, trzeba jeszcze być człowiekiem, każdy ma swoją przyzwoitość i powinien być jej wierny.

W projekcie uchwały brakuje mi dwóch akapitów: pierwszego mówiącego o roli Kościoła i innych księży, którzy byli zaangażowani w to, żeby zniszczyć poprzedni system, nie ma się przecież czego wstydzić, i drugiego mówiącego o tym, że ci sami ludzie, którzy stali w cieniu i wiedzieli o tym morderstwie, parę lat później wskazywali następców w polskim wymiarze sprawiedliwości i dopuszczali swoich oficerów do polskich służb specjalnych. (Dzwonek) Tylko wtedy ta historia jest zamknięta pełną historyczną klamrą. Dziękuję. (Oklaski)